การแสดงระบำ รำ เต้น ที่เป็นลักษณะเฉพาะนาฏการแสดงระบำ รำ เต้น ที่เป็นลักษณะเฉพาะของนาฏศิลป์ไทย ต้องประกอบด้วยท่านาฏศิลป์ที่มีองค์ประกอบเบื้องต้น  ดังนี้

  1. นาฏยศัพท์ คือ คำที่เกี่ยวกับท่ารำ ซึ่งเป็นท่ารำเบื้องต้นไปสู่การแสดงนาฏศิลป์ไทย  เช่น จีบ  ตั้งวง  ยกเท้า  ก้าวเท้า  กระดก  ฯลฯ

  2. ภาษานาฏศิลป์  เป็นภาษาท่าทีในการแสดง  เรียกว่า  ตีบท  หรือ  ใช้บทศัพท์  เฉพาะที่ใช้ก็คือ ภาษานาฏศิลป์  เช่น การสื่อสารภาษาด้วยท่าทางที่สวยงามให้ตรงความหมายของบทละครและคำพูด

  3. การดนตรี ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงการเล่นเครื่องดนตรี แต่การนำเสียงของเครื่องดนตรีมาใช้ประกอบการรำ  ซึ่งประกอบด้วย  ทำนองเพลง  จังหวะและคำร้อง

การประดิษฐ์ท่ารำและอุปกรณ์ในการร่ายรำ

ท่ารำของการแสดงท่ารำนาฏศิลป์ไทยที่ปรากฎต่อสายตาผู้ชมนั้น   เมื่อจำแนกออกเป็นประเภทต่าง ๆ แล้วจะประกอบ

ท่ารำที่เป็นภาษานาฏศิลป์ ได้แก่   

  1. ท่าที่แสดงอิริยาบท  เช่น  ยืน  เดิน  นั่ง  นอน  เป็นต้น
  2. ท่าที่แสดงอารมณ์  เช่น  ดีใจ  เสีย  โกรธ  เป็นต้น
  3. ท่าที่สื่อแทนความหมาย  เช่น  สวยงาม  กล้าหาญ  พร้อมเพรียง

ท่ารำที่เป็นท่านาฏศิลป์ไทยในการรำแม่บท  เช่น  เทพพนม  พรหมสี่หน้า  ผาลา เป็นต้น

ศึกษารายละเอียดเพิ่มเติม :

 

ท่ารำนาฏศิลป์ไทย

ศึกษารายละเอียด