การวิ่งระยะสั้น หมายถึง การวิ่งในทางวิ่งหรือลู่วิ่งที่เรียบ ซึ่งมีระยะทางไม่เกิน 400 เมตร นับจากจุดเริ่มต้นนักกีฬาแต่ละคนจะต้อง
    วิ่ง 100 เมตร 200 เมตร 400 เมตร ซึ่งมีท่ามาตราฐาน ที่นิยมกันอยู่ 3 แบบ ดังต่อไปนี้
   ท่าอีลองเกตเหมาะกับนักกรีฑาที่มีรูปร่างสูงโปร่งเมื่อนักกีฬาเข้านั่งคุกเข่าประจำที่เรียบร้อยแล้วเข่าของเท้าหลังที่จรดพื้นจะอยู่ในระดับ
    เดียวกับส้นเท้าหน้าปลายเท้าหน้าอยู่ห่างจากเส้นเริ่มประมาณ 13 นิ้ว ปลายเท้าหลังอยู่ห่างจากเส้นประมาณ 41 นิ้ว
   ท่ามีเดียมเหมาะกับนักกรีฑาที่มีรูปร่างสันทัดปานกลางเมื่อนักกีฬานั่งคุกเข่าประจำที่เข่าของเท้าหลังที่วางจรดพื้นจะอยู่ในระดับเดียวกับ
    ปลายเท้าหน้าปลายเท้าหน้าห่างจากเส้นเริ่มประมาณ 15 นิ้ว ปลายเท้าหลังห่างจากเส้นเริ่มประมาณ 34 นิ้ว
   ท่าบันซ์เหมาะกับนักกรีฑารูปร่างเตี้ยเมื่อนักกีฬาเข้านั่งประจำที่ปลายเท้าหลังจรดพื้นห่างจากเส้นเท้าหน้าประมาณ 8 นิ้วและปลายเท้าหน้า
    ห่างจากเส้นเริ่มประมาณ 19 นิ้วปลายเท้าหลังห่างเส้นเริ่มประมาณ 29 นิ้ว      

        ทักษะการวิ่งระยะสั้น
     เป็นการวิ่งแข่งขันระยะทางตั้งแต่ 60 เมตร 80 เมตร 100 เมตรจนถึง 200 เมตรทักษะที่สำคัญของการวิ่งระยะสั้นคือการออกสตาร์ทการวิ่ง
   และการเข้าเส้นชัยส่วนข้อผิดพลาดที่มักเกิดขึ้นก็คือ
    1.ที่ยันเท้าเพื่อออกสตาร์ทนั้นอยู่ห่างจากเส้นเริ่มมากเกินไปหรือชิดเส้นเริ่มมากเกินไปทำให้ไม่สะดวกในการทรงตัว
    2.ยกสะโพกสูงเกินไปทำให้ขาเหยียดตรง ไม่มีแรงถีบส่งและถ้าต่ำเกินไปก็ออกแรงไม่ถนัด
    3.น้ำหนักตัวโล้ไปข้างหน้ามากเกินไป ทำให้เสียการทรงตัว และถ้าน้ำหนักอยู่หลังเกินไปจะทำให้เสียเปรียบในการออกแรงเคลื่อนตัวผ่านไปข้างหน้าเส้นเริ่ม
    4.การหายใจไม่ถูกต้องก่อนการเริ่มออกวิ่งและในขณะวิ่งนักกีฬาต้องรู้และมีประสบการณ์ด้วยตนเองว่าควรหายใจด้วยวิธีใดจึงจะให้เกิดผลดีที่สุดและมีอากาศ
   เพียงพอตลอดระยะทางการวิ่ง