ความหมายของคำ

ความหมายนัยตรง = ความหมายที่แปลตรง ๆ ของคำนั้น
ความหมายโดยนัย(ความหมายอุปมา) = ความหมายเปรียบของคำนั้น เช่น
-เล่นงิ้ว นัยตรง = เล่นงิ้ว โดยนัย = อาละวาด
-โดดร่ม นัยตรง = โดดร่มจากเครื่องบิน โดยนัย = โดดเรียน
ความหมายโดยนัย
เป่าปี่ = ร้องไห้ ล้างมือ = เลิกยุ่ง เหวี่ยงแห = เหมารวม เปรี้ยว = ออกเซ้กซี่ เล่นละคร = เสแสร้ง
ไม้ประดับ = เอาไว้โชว์ ๆ อย่างงั้น บางทีเราก็ไม่ได้จริงใจมาก (เช่นผู้ชายไม้ประดับ)


ประเภทความหมายของคำ
1.คำไวพจน์ คือคำที่มีความหมายเหมือนกัน synonym ดวงตะวัน = ดวงอาทิตย์ = ระพี
ทองคำ มีคำไวพจน์ เช่น กาญจนา สุวรรณ กนก
เงิน มีคำไวพจน์ เช่น หิรัญ รัชดา
ช้าง มีคำไวพจน์ เช่น หัตถี หัสดี กิริณี กรี คช สาร
สวย มีคำไวพจน์ เช่น งาม สิริ โสภา รางชาง อันแถ้ง สิงคลิ้ง
2.คำพ้อง = คำที่ดันมาเหมือนกัน ก็มีเหมือนเหมือนรูปก็พ้องรูป
เหมา (เห-มา)หันมา (เหมา)สรุป
เพลง(เพ-ลา)เวลา (เพลา)ตัก
คำพ้องเสียงก็เขียนไม่เหมือนกัน แต่ดันอ่านเหมือนกันเช่น ฉัน-ฉันท์ กัน-กรร-กรรณ-กัณ-กัณฑ์-กัลป์
ถ้าคำนั้นดันมีหน้าตาเหมือนกัน และก็อ่านเหมือนกันอีกทั้งๆ ที่มีความหมายไม่เหมือนกันเราเรียกว่าคำพ้อง บ้างก้อเรียกว่าคำพ้องรูปพ้องเสียง เช่น เขายืนอยู่บนเขาลูกนั้น
คำความหมายแคบกว้าง
คำความกว้างคือ คำที่มีความหมายกว้าง ๆ คำมันจะคลุมคำเล็ก ๆ เยอะแยะ เช่น ภาชนะก็รวม หม้อ โถ ถ้วย จาม ชาม
คำความหมายแคบ คือ คำเล็ก ๆ คำพวกนี้จะเป็นส่วนหนึ่งของคำความหมายกว้างเช่น นิโคล ความหมายกว้างคือนักร้อง
-เขาไปเที่ยวมาแล้วทุกจังหวัด ยกเว้นหาดใหญ่
หาดใหญ่ไม่ใช่จังหวัด ยังงี้แล้วก็อาจจะต้องแก้ว่า เขาไปเที่ยวมาทั่วแล้ว แต่ยังไม่เคยไปหาดใหญ่
ความหมายของคำบางคำที่น่าจะรู้
ปณิธาน = ตั้งใจ ปฏิภาณ = ไหวพริบ
ผลประโยชน์ = ใช้กับธุรกิจ ประโยชน์ =ใช้กับเรื่องทั่วไป
รับฟัง = ใช้กับปัญหา คำเตือน ฟัง =ใช้กับทั่วๆ ไป
จุกจิก = ใช้กับนิสัยคน จุบจิบ = ของกินเล็ก ๆ น้อย ๆ
อยู่กิน = ไปอยู่ไปกิน กินอยู่ = อยู่แบบสามี ภรรยา
จับจด = ทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน หยิบโหย่ง = ไม่เอาการเอางาน
จรรยาบรรณ = ใช้เฉพาะอาชีพหมอและครู มารยาท = ใช้กับอาชีพทั่ว ๆ ไป
สวัสดิภาพ = ความปลอดภัย สวัสดิการ = สิ่งที่นายจ้างให้ลูกจ้าง
ทัศนคติ = ความรู้สึก ทัศนะ = ความคิดเห็น
สมรรถภาพ = กับร่างกาย ประสิทธิภาพ = ใช้กับเครื่องจักร
ครึกโครม = ความดังของข่าว กึกก้อง = เสียง
ฟุ้ง = ใช้กับกลิ่นหอม คลุ้ง = ใช้กับเหม็น
อบอวล = ใช้กับกลิ่นหอม ตลบ = ใช้กับกลิ่นเหม็น
รุ่นกระทง = ใช้กับผู้ชาย วัยกระเตาะ = ใช้กับผู้หญิง
พรวดพราด = ใช้กับขึ้น ฮวบฮาบ = ใช้กับลง
ฟุบหน้า = เป็นเพราะเหนี่อย ซบหน้า = เป็นเพราะร้องไห้
งัวเงีย = เพิ่งตื่น ง่วงนอน = กำลังจะนอน
ดุษณี = นิ่ง ดุษฎี = สูงสุด
คำเชื่อมที่เป็นคู่กัน
ทั้ง .......และ (ห้ามใช้ ทั้ง.....กับ)
ระหว่าง......กับ
ให้+แก่
ต่าง+กับ
สอดคล้อง+กับ
เกี่ยวข้อง+กับ
เผชิญ+กับ
โต้แย้ง+กับ
สมควร+แก่
ตก+กับ
ตระหนัก+ถึง
จำเป็น+ต่อ
อุปสรรค+ต่อ
ยื่น+ต่อ
รายงาน+ต่อ