อักษรต่ำ

 

 

อักษรต่ำ

          พยัญชนะที่เรียกว่าอักษรต่ำทั้ง 24 ตัว (ค ค(ค.คน) ฆ ง ช ซ ฌ ญ ฑ ฒ ณ ท ธ น พ ฟ ภ ม ย ร ล ว ฬ ฮ )

          ถ้านำมาประสมกับสระเดียวกัน และใช้วรรณยุกต์รูปเดียวกัน จะออกเสียงวรรณยุกต์ ได้ตรงกันทั้งหมู่ต่างกันแต่เสียงพยัญชนะต้นของพยางค์เท่านั้น เช่น คัง งัง ชั่ง นั่ง ค้อน ช้อน ฟ้อน
ต่อไปนี้จะผันอักษรต่ำ


อักษรต่ำคำเป็น
          พื้นเสียงเป็นเสียงสามัญ เช่น คา ซน โคน วาว เชย
          ผันด้วยไม้เอก เป็นเสียงโท เช่น ค่า ซ่น โค่น ว่าว เช่ย
          ผันด้วยไม้โท เป็นเสียงตรี เช่น ค้า ซ้น โค้น ว้าว เช้ย
          จะเห็นว่า อักษรต่ำคำเป็น ผันได้เพียง 3 เสียง คือ สามัญ โท ตรี


อักษรต่ำคำตาย
          สระเสียงสั้น
                    พื้นเสียงเป็นเสียงตรี เช่น คะ นัด รัก
                    ผันด้วย ไม้เอก เป็นเสียงโท เช่น ค่ะ นัด รั่ก
          สระเสียงยาว
                    พื้นเสียงเป็นเสียงโท เช่น มาก เชิต โนต
                    ผันด้วยไม้โท เป็นเสียงตรี เช่น ม้าก เชิ้ต โน้ต
          จะเห็นว่า อักษรต่ำคำตาย สระเสียงสั้น ผันได้เพียง 2 เสียง คือ โท และตรี
          (การผันคำตายด้วย ไม้จัตวามีผู้ใช้เป็น ครั้งคราว แต่ออกเสียงไม่สะดวกเหมือนเสียงจัตวาของคำเป็น)