เล่ากันมาว่า  ยังมีเสือตัวหนึ่งติดกรงเหล็กที่นายพรานดักไว้ดิ้นไม่หลุด  เพราะกรงแข็งแรงแน่นหนามาก  เห็นตาพราหมณ์เดินมาจึงร้องขอให้ช่วย  ขั้นแรกพราหมณ์ก็จะไม่ช่วยเพราะกลัวเสือจะจับกิน  แต่เสืออ้อนวอนและสัญญาว่าเมื่อตนพ้นจากกรงเหล็กแล้วจะยอมเป็นบ่าวให้ตาพราหมณ์ใช้  พราหมณ์จึงช่วยเปิดประตูกรงให้  ครั้นเสือออกจากกรงได้แล้วจึงตรงเข้าหาตาพราหมณ์จะกินเป็นอาหาร  เพราะหิวมานานแล้ว  พราหมณ์จึงอ้อนวอนให้นึกถึงความหลังมีความกตัญญูรู้คุณที่ตนได้ช่วยเหลือ แต่เสือไม่ยอมบอกพราหมณ์ว่าต้องไปหาผู้ช่วยมายืนยันเสียก่อนว่า "คนกตัญญู" มีหรือไม่ในโลกนี้  ถ้าพูดดีมีเหตุผลก็จะไม่กิน  ถ้าพูดไม่เข้าท่าก็จะกินเสีย