ความเข้มของเสียง ( Sound  Intensity)
   โดยปกติแล้วหูของคนเราจะรับรู้เสียงมีมีช่วงความถี่จำกัด คืออยู่ในช่วงความถี่ 20 - 20,000 เฮิรตซ์ ( เสียงที่มีความถี่ต่ำกว่า 20 เฮิรตซ์ เรียกว่าคลื่นอินฟราโซนิค และเสียงที่มีความถี่สูงกว่า 20,000 เฮิรตซ์ เรียกว่า คลื่นอุลตราโซนิค)  แต่อย่างไรก็ตามช่วงความถี่ดังกล่าว  ประสาทหูจะได้ยินได้ก็่ต่อเมื่อเสียงนั้นจะต้องดังพอ  เสียงที่ดังมากคือเสียงที่มีพลังงานมาก เป็นเสียงที่สั่นด้วยแอมปลิจูดสูง  ดังนั้นจึงมีการกำหนดปริมาณที่ใช้วัดความดัง หรือพลังงานของเสียงไว้ ซึ่งเรียกว่า ความเข้มของเสียง และระดับความเข้มของเสียง (Sound Intensity level ) 
    ความเข้มของเสียง  เป็นกำลังของเสียงที่ตกบนพื้นที่ 1 ตารางหน่วย ในแนวตั้งฉาก ณ จุดนั้น หรือเป็นตัวกำหนดความดัง - ค่อย ของเสียง สามารถเขียนเป็นความสัมพันธ์ได้ดังนี้
   
เมื่อ I  คือความเข้มของเสียง  หน่วย...วัตต์/ตารางเมตร
     P คือ กำลังของเสียง  หน่วย...วัตต์
     A คือ พื้นที่ที่เสียงนั้นแผ่ผ่านไป  หน่วย...ตารางเมตร
    แหล่งกำเนิดเสียงทั่วไป แผ่ออกไปทุกทิศทาง หรือแผ่ออกมาเป็นรูปทรงกลม  ดังนั้น พื้นที่ A จึงเป็นพื้นที่ของทรงกลม ดังนี้
A =    เมื่อ r เป็นรัศมีของทรงกลม
ดังนั้น  
ถ้าไม่มีการดูดกลืนกำลังเสียงที่ออกมาจากแหล่งกำเนิด กำลังเสียงตรงบริเวณผู้สังเกตและต้นกำเนิดจะเป็นปริมาณเดียวกัน

การเปรียบเทียบความเข้มเสียง ณ จุดต่างๆ
ถ้า  และ   เป็นความเข้มเสียงที่ห่างจากแหล่งกำเนิดเดียวกันเป็นระยะ และ  จะได้ว่า
     เป็นสมการที่ 1   แล ะ     เป็นสมการที่ 2
ดังนั้นจะได้ว่า   
จากการทดลองพบว่า ความเข้มเสียงน้อยสุด( ) ที่ประสาทหูคนทั่วไปสามารถรับรู้ได้ มีค่า วัตต์/ตารางเมตร และความเข้มเสียงมากสุด( ) ที่ประสาทหูคนทั่วไปสามารถทนได้ มีค่าเป็น 1   วัตต์/ตารางเมตร