วงจรชีวิตผึ้ง

ผึ้งเป็นสัตว์สังคมที่มีการจัดระเบียบและมีความสะอาดมาก
ผึ้งไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยวเป็นระยะเวลานาน
โดยขาดความสัมพันธ์กับผึ้งวรรณะอื่นภายในสังคมเดียวกัน
ผึ้งมีระบบสังคมมาเป็นเวลานานถึงกว่า 30 ล้านปี
ผึ้งแต่ละรังเปรียบเสมือนหนึ่งครอบครัว
ผึ้งที่เลี้ยงเป็นอุตสาหกรรมโดยทั่วไปนิยมเลี้ยงผึ้งพันธุ์ Apis mellifera 
ซึ่งประกอบด้วย ผึ้ง 3 วรรณะ คือ

ผึ้งนางพญา (The Queen)


ผึ้ง
นางพญาจะมีขนาดใหญ่ เป็นลักษณะเด่นที่ แยกได้ง่ายกว่าผึ้งตัวผู้ และผึ้งงาน
มีลำตัวยาวกว่าผึ้งตัวผู้และผึ้งงาน ปีกของผึ้งนางพญาจะมีขนาดสั้น
เมื่อเทียบกับความยาวของลำตัว ส่วนท้องของผึ้งนางพญาจะค่อนข้างเรียวยาว
มีลักษณะคล้ายกับตัวต่อ ผึ้งนางพญามีการเคลื่อนไหวค่อนข้างเชื่องช้า
ปกติจะมีวงจรชีวิต 1-2 ปี แต่บางตัวอาจมีอายุนานถึง 5 ปี
ผึ้งนางพญาได้กินนมผึ้งตั้งแต่เป็นตัวอ่อนอายุ 1 วัน
และได้กินต่อไปจนตลอดชีวิต นี้เป็นจุดแตกต่างที่ผึ้งนางพญาต่างจากผึ้งงาน
และผึ้งตัวผู้
มีการพัฒนาที่แตกต่างทั้งลักษณะทางกายภาพภายในภายนอกรวมไปถึงการทำหน้าที่
ต่างกันด้วย ผึ้งนางพญามีหน้าที่ดังนี้
1. ผสมพันธุ์ ขยายพันธุ์
เมื่อายุได้ 3-5 วัน ก็จะออกไปผสมพันธุ์ โดยจะเลือกวันที่อากาศแจ่มใส
และจะผสมพันธุ์กลางอากาศ ช่วงความสูงประมาณ 50-100 ฟุต การผสมพันธุ์ 1
ครั้งต่อตัวผู้
7-10 ตัว หรือบางครั้งอาจมากถึง 20 ตัวก็ได้ โดยมีระยะเวลาผสมพันธุ์ 10-30 นาที
2. วางไข่ได้ประมาณวันละ 1,500-2,000 ฟอง สามารถวางไข่ทุกวันได้ตลอดปี
3.
ผึ้งนางพญาจะไม่มีการออกหาอาหาร ผึ้งนางพญาจะถูกห้อมล้อมด้วยผึ้งงาน
โดยที่ผึ้งงานจะใช้หนวดแตะหรือใช้ลิ้นเลียตามตัวผึ้งนางพญา
ผึ้งงานเหล่านี้ทำหน้าที่คอยให้อาหาร
ทำความสะอาดและนำของเสียที่ผึ้งนางพญาขับถ่ายออกไปทิ้ง

 

ผึ้งตัวผู้ (The Drone)

 

มี
ขนาดใหญ่ ลำตัวอ้วนและสั้นกว่าผึ้งนางพญา ผึ้งตัวผู้ไม่มีเหล็กใน
มีลิ้นสั้นมาก  หาอาหารเองไม่ได้ แต่จะรับอาหารจากผึ้งงาน หรือ
ดูดกินน้ำหวานจากในรวงเท่านั้น
ผึ้งตัวผู้จะเจริญมาจากไข่ที่ไม่ได้รับการผสม
เมื่อตัวอ่อนของผึ้งตัวผู้โตเต็มที่ ผึ้งงานก็จะมาปิดฝาหลอดรวงด้วยไขผึ้ง
ผึ้งตัวผู้ก็จะเข้าดักแด้อยู่ภายใน
เมื่อครบกำหนดก็จะกัดไขผึ้งที่ปิดฝาออกมาเป็นตัวเต็มวัย อายุประมาณ 16 วัน
พร้อมที่จะผสมพันธุ์ได้ ผึ้งตัวผู้มีหน้าที่ผสมพันธุ์อย่างเดียว
เมื่อหมดฤดูผสมพันธุ์
ผึ้งตัวผู้ที่ยังไม่มีโอกาสผสมพันธุ์จะถูกผึ้งงานปล่อยให้อดตายด้วย
เราจะพบผึ้งตัวผู้ปรากฎในรังเฉพาะช่วยฤดูผสมพันธุ์เท่านั้น
หลังจากผสมพันธุ์กับผึ้งนางพญาแล้ว ผึ้งตัวผู้จะตายทันที
ปริมาณของผึ้งตัวผู้ภายในรังไม่แน่นอน
อาจมีได้ตั้งแต่ศูนย์ถึงหลายพันตัวขึ้นกับฤดูกาล
ในการผสมพันธุ์พบว่า
ผึ้งตัวผู้จากรังผึ้งต่าง ๆ
ในปริมาณใกล้เคียงกันจะบินออกจากรังไปรวมกลุ่มกัน ณ สถานที่ซึ่งเรียกว่า
ที่รวมกลุ่มของผึ้งตัวผู้
การผสมพันธุ์จะเกิดขึ้นภายในบริเวณนี้คือเมื่อมีผึ้งนางพญาสาวบินเข้ามาใน
บริเวณนี้ ผึ้งตัวผู้เป็นกลุ่มก็จะบินตอม ใช้เวลาประมาณ 3-5
วินาทีต่อผึ้งตัวผู้ 1 ตัว
ในการผสมพันธุ์โดยเริ่มตั้งแต่ผึ้งตัวผู้บินติดตามนางพญาได้ทัน
ก็จะใช้ขาเกาะติดกับนางพญาทางด้านหลัง
แล้วก็จะออกแรงดันให้อวัยวะสืบพันธุ์ของผึ้งตัวผู้เข้าไปในอวัยวะสืบพันธุ์
ของผึ้งนางพญาแล้วผึ้งตัวผู้นั้นก็จะตกลงมาตาย
โดยที่อวัยวะสืบพันธุ์ยังหลุดติดคาอยู่ที่ผึ้งนางพญา
ถ้าตัวผู้ตัวไหนยังไม่ได้ผสมพันธุ์ในวันนั้นจะบินกลับรัง
เพื่อรอโอกาสในวันต่อไป
ถ้าหมดฤดูผสมพันธุ์ผึ้งตัวผู้ที่ยังไม่ได้ผสมพันธุ์ก็มักจะถูกไล่ออกจากรัง
หรือผึ้งงานจะหยุดป้อนอาหารและตายไปในที่สุด

 

ผึ้งงาน (The Worker)


เป็น
ผึ้งเพศเมีย มีขนาดเล็กที่สุด เนื่องจากในระยะที่เป็นตัวอ่อนได้รับ
อาหารพิเศษ คือ  นมผึ้ง หรือ รอยัลเยลลี (royal jelly) เพียง 3 วัน
หลังจากนั้นตัวอ่อนผึ้งงานที่มีอายุมากขึ้นจะได้กินแต่เกสรและน้ำผึ้ง
ผึ้งงานจึงมีอายุสั้นเพียง 6-8 สัปดาห์ เท่านั้น  ผึ้งงานมีหน้าที่หลัก
เช่น ทำความสะอาดรัง เลี้ยงดู ป้อนอาหารให้ผึ้งตัวอ่อน สร้างและซ่อมแซมรัง
เป็นทหารเฝ้ารัง ป้องกันศัตรูและหาอาหาร
ผึ้งงานต้องรับภาระดังกล่าวเท่ากันทุกตัว
ไม่มีการเอาเปรียบแก่งแย่งกันหรือหลบงานเลย
ทุกตัวรับผิดชอบงานของตนเองโดยไม่มีใครบังคับ
ผึ้งงานจะมีอวัยวะพิเศษหลายอย่าง เพื่อที่จะปฏิบัติงานสำคัญ ๆ ภายในรังไข่
เช่น มีต่อมไขผึ้ง ตะกร้อเก็บเกสร ต่อมกลิ่น
ที่กล่าวมาข้างตนจะเห็นว่า
ผึ้งนั้นเป็นสัตว์ที่มีระบบการดำเนินชีวิตที่น่าสนใจมาก
เป็นระบบระเบียบมีความสะอาด และมีการเลือกสรรแต่สิ่งที่ดีมีคุณค่าเท่านั้น
มีการแบ่งหน้าที่การทำงานอย่างชัดเจน 
และยังมีการติดต่อสื่อสารกันภายในสังคมของผึ้ง ซึ่งเป็นผลการทำงานจาก
อวัยวะพิเศษของผึ้ง ทำให้สังคมผึ้งนั้นสามารถดำรงอยู่ได้เป็น
วงจรชีวิตของผึ้ง นั่นเอง

 

 

Credit: รูปภาพ :http://www.biogang.net/biodiversity_view.php?menu=biodiversity&uid=10718&id=119789

แหล่งข้อมูล:http://www.beeproductsthai.com/productinfo_detail.php?infotype_id=15

คลิปวีดีโอ: http://www.youtube.com/watch?v=sSk_ev1eZec

 

 

ในโลกนี้มียุงอยู่ประมาณ
3,500 ชนิด (species) ในประเทศไทยมีประมาณ 400 ชนิด ยุงบางชนิด่ก่อความรำคาญโดยการดูดกินเลือดคน
และสัตว์เลี้ยงเป็นอาหารเท่านั้น แต่อีกหลายชนิด นอกจากจะดูดกินเลือดเป็นอาหารแล้ว
ยังเป็นพาหะนำโรคร้ายแรงต่างๆ มาสู่คน และสัตว์อีกด้วย
วงจรชีวิตของยุง
มี 4 ระยะคือ ไข่ ลูกน้ำ ตัวโม่ง และตัวเต็มวัย


1. ไข่

ไข่ยุงมีขนาดเล็กมากประมาณ
1 มิลลิเมตรเท่านั้น มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ไข่ยุงมีลักษณะรูปร่างแตกต่างกันไปตามชนิดของยุง
กล่าวคือ
- ไข่ยุงก้นปล่อง มีทุ่นลอยใสๆ ติดอยู่ด้านข้างของไข่ช่วยพยุงให้ไข่ลอยน้ำได้
ยุงก้นปล่องชอบวางไข่ในแหล่งน้ำธรรมชาติ
- ไข่ยุงลาย ไข่เกาะติดอยู่ตามขอบผนังภาชนะกักเก็บน้ำ
เหนือระดับน้ำเล็กน้อย เช่น ตามโอ่งน้ำ กะลา เป็นต้น ยุงลายชอบวางไข่ในน้ำที่ใส
- ไข่ยุงรำคาญ เรียงตัวเกาะกันเป็นแพอยู่บนผิวน้ำ
ยุงรำคาญชอบวางไข่ในน้ำที่สกปรก
- ไข่ยุงเสือ เกาะติดอยู่ตามขอบใต้ใบพืชน้ำบางชนิดที่อยู่ปริ่มน้ำ
ยุงวางไข่ครั้งละประมาณ
100 ฟอง ระยะฟักไข่ประมาณ 2 วัน ก็จะออกมาเป็นลูกน้ำ

 

2.
ลูกน้ำ

ลูกน้ำ
มี 4 ระยะ คือ
ลูกน้ำระยะที่ 1
คือลูกน้ำขนาดเล็กที่เพิ่งฟักออกจากไข่
ลูกน้ำระยะที่ 2 มีขนาดโตขึ้นจากการกินอาหาร แต่มีรูปร่างเหมือนเดิม

ลูกน้ำระยะที่ 3 มีขนาดโตขึ้นจากการกินอาหาร แต่มีรูปร่างเหมือนเดิม
ลูกน้ำระยะที่ 4
เป็นระยะสุดท้ายก่อนที่จะกลายเป็น ตัวโม่ง
การเปลี่ยนแต่ละครั้งของยุง
จะมีการลอกคราบเสมอ
ลูกน้ำยุงแต่ละชนิด็มีรูปร่างลักษณะ
การเกาะที่ผิวน้ำ และนิสัยการกินอาหารแตกต่างกันไป เช่น
- ลูกน้ำยุงก้นปล่อง จะลอยตัวขนานกับผิวน้ำ และหาอาหารที่ผิวน้ำ
เพราะไม่มีท่อหายใจ
- ลูกน้ำยุงลาย มีท่อหายใจสั้น มักเกาะที่ผิวน้ำโดยห้อยหัวอยู่ใต้น้ำ
และหาอาหารที่ก้นภาชนะ
- ลูกน้ำยุงรำคาญ มีท่อหายใจยาว เกาะที่ผิวน้ำโดยห้อยหัวอยู่ใต้น้ำเช่นกัน
แต่หาอาหารที่แขวนลอยอยู่ในน้ำ

3.
ตัวโม่ง
มีลักษณะที่เด่นชัด คือ หัวโต มักจะลอยตัวนิ่งๆ ที่ผิวน้ำ
แต่ถ้าถูกรบกวนจะเคลื่อนที่ได้อย่างว่องไว ระยะตัวโม่งนี้จะหยุดกินอาหาร
และเป็นระยะสุดท้ายที่ใช้ชีวิตอยู่ในน้ำ ใช้เวลาประมาณ 2 วัน จากนั้นจะลอกคราบออกมาเป็นตัวยุงตัวเต็มวัย

4.
ตัวเต็มวัย
เมื่อตัวโม่งเจริญเต็มที่ เปลือกหุ้มบริเวณส่วนหัวของตัวโม่งเริ่มปริออก
ตัวยุงที่อยู่ภายในจะค่อยๆ ดันออกมา และคลี่ปีกออก และจะเกาะอยู่บนผิวน้ำประมาณ
2-3 ชั่วโมง เพื่อให้ปีกแข็งแรงพอที่จะบินได้

           ตามปกติแล้ว
ยุงมักอาศัยบริเวณแหล่งเพาะพันธุ์ตลอดชีวิต ตัวผู้ กินอาหารพวกน้ำหวานจากพืชโดยไม่กินเลือด
และมีอายุสั้นกว่ายุงตัวเมีย โดยเฉลี่ยมีอายุประมาณ 1 สัปดาห
ยุงตัวเมีย
ปกติก็กินน้ำหวานจากพืช แต่เมื่อได้รับการผสมพันธุ์ก็จะกินเลือดของคนหรือสัตว์
เพื่อหาโปรตีนและธาตุอาหารที่จำเป็นต่อการเจริญเติบโตของไข่

 

 

 

 

Credit: รูปภาพ:http://tricksource.blogspot.com/2010_10_01_archive.html

แหล่งข้อมูล: http://school.obec.go.th/webkrusun/animal/page_sara/page4.htm

คลิปวีดีโอ :http://www.youtube.com/watch?v=wFfO7f8Vr9c

 

มหาวิทยาลัยศรีปทุม ผู้ใหญ่ใจดี
 
 

 ช่วยด้วยครับ
นักเรียนที่สร้างบล็อก กรุณาอย่า
คัดลอกข้อมูลจากเว็บอื่นทั้งหมด
ควรนำมาจากหลายๆ เว็บ แล้ววิเคราะห์ สังเคราะห์ และเขียนขึ้นใหม่
หากคัดลอกทั้งหมด จะถูกดำเนินคดี
ตามกฎหมายจากเจ้าของลิขสิทธิ์
มีโทษทั้งจำคุกและปรับในอัตราสูง

ช่วยกันนะครับ 
ไทยกู๊ดวิวจะได้อยู่นานๆ 
ไม่ถูกปิดเสียก่อน

ขอขอบคุณในความร่วมมือครับ

อ่านรายละเอียด

ด่วน...... ขณะนี้
พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2558 
มีผลบังคับใช้แล้ว 
ขอให้นักเรียนและคุณครูที่ใช้งาน
เว็บ thaigoodview ในการส่งการบ้าน
ระมัดระวังการละเมิดลิขสิทธิ์ด้วย
อ่านรายละเอียดที่นี่ครับ

 

สมาชิกที่ออนไลน์

ขณะนี้มี สมาชิก 0 คน และ ผู้เยี่ยมชม 93 คน กำลังออนไลน์