วงจรชีวิตผึ้ง

ผึ้งเป็นสัตว์สังคมที่มีการจัดระเบียบและมีความสะอาดมาก
ผึ้งไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยวเป็นระยะเวลานาน
โดยขาดความสัมพันธ์กับผึ้งวรรณะอื่นภายในสังคมเดียวกัน
ผึ้งมีระบบสังคมมาเป็นเวลานานถึงกว่า 30 ล้านปี
ผึ้งแต่ละรังเปรียบเสมือนหนึ่งครอบครัว
ผึ้งที่เลี้ยงเป็นอุตสาหกรรมโดยทั่วไปนิยมเลี้ยงผึ้งพันธุ์ Apis mellifera 
ซึ่งประกอบด้วย ผึ้ง 3 วรรณะ คือ

ผึ้งนางพญา (The Queen)


ผึ้ง
นางพญาจะมีขนาดใหญ่ เป็นลักษณะเด่นที่ แยกได้ง่ายกว่าผึ้งตัวผู้ และผึ้งงาน
มีลำตัวยาวกว่าผึ้งตัวผู้และผึ้งงาน ปีกของผึ้งนางพญาจะมีขนาดสั้น
เมื่อเทียบกับความยาวของลำตัว ส่วนท้องของผึ้งนางพญาจะค่อนข้างเรียวยาว
มีลักษณะคล้ายกับตัวต่อ ผึ้งนางพญามีการเคลื่อนไหวค่อนข้างเชื่องช้า
ปกติจะมีวงจรชีวิต 1-2 ปี แต่บางตัวอาจมีอายุนานถึง 5 ปี
ผึ้งนางพญาได้กินนมผึ้งตั้งแต่เป็นตัวอ่อนอายุ 1 วัน
และได้กินต่อไปจนตลอดชีวิต นี้เป็นจุดแตกต่างที่ผึ้งนางพญาต่างจากผึ้งงาน
และผึ้งตัวผู้
มีการพัฒนาที่แตกต่างทั้งลักษณะทางกายภาพภายในภายนอกรวมไปถึงการทำหน้าที่
ต่างกันด้วย ผึ้งนางพญามีหน้าที่ดังนี้
1. ผสมพันธุ์ ขยายพันธุ์
เมื่อายุได้ 3-5 วัน ก็จะออกไปผสมพันธุ์ โดยจะเลือกวันที่อากาศแจ่มใส
และจะผสมพันธุ์กลางอากาศ ช่วงความสูงประมาณ 50-100 ฟุต การผสมพันธุ์ 1
ครั้งต่อตัวผู้
7-10 ตัว หรือบางครั้งอาจมากถึง 20 ตัวก็ได้ โดยมีระยะเวลาผสมพันธุ์ 10-30 นาที
2. วางไข่ได้ประมาณวันละ 1,500-2,000 ฟอง สามารถวางไข่ทุกวันได้ตลอดปี
3.
ผึ้งนางพญาจะไม่มีการออกหาอาหาร ผึ้งนางพญาจะถูกห้อมล้อมด้วยผึ้งงาน
โดยที่ผึ้งงานจะใช้หนวดแตะหรือใช้ลิ้นเลียตามตัวผึ้งนางพญา
ผึ้งงานเหล่านี้ทำหน้าที่คอยให้อาหาร
ทำความสะอาดและนำของเสียที่ผึ้งนางพญาขับถ่ายออกไปทิ้ง

 

ผึ้งตัวผู้ (The Drone)

 

มี
ขนาดใหญ่ ลำตัวอ้วนและสั้นกว่าผึ้งนางพญา ผึ้งตัวผู้ไม่มีเหล็กใน
มีลิ้นสั้นมาก  หาอาหารเองไม่ได้ แต่จะรับอาหารจากผึ้งงาน หรือ
ดูดกินน้ำหวานจากในรวงเท่านั้น
ผึ้งตัวผู้จะเจริญมาจากไข่ที่ไม่ได้รับการผสม
เมื่อตัวอ่อนของผึ้งตัวผู้โตเต็มที่ ผึ้งงานก็จะมาปิดฝาหลอดรวงด้วยไขผึ้ง
ผึ้งตัวผู้ก็จะเข้าดักแด้อยู่ภายใน
เมื่อครบกำหนดก็จะกัดไขผึ้งที่ปิดฝาออกมาเป็นตัวเต็มวัย อายุประมาณ 16 วัน
พร้อมที่จะผสมพันธุ์ได้ ผึ้งตัวผู้มีหน้าที่ผสมพันธุ์อย่างเดียว
เมื่อหมดฤดูผสมพันธุ์
ผึ้งตัวผู้ที่ยังไม่มีโอกาสผสมพันธุ์จะถูกผึ้งงานปล่อยให้อดตายด้วย
เราจะพบผึ้งตัวผู้ปรากฎในรังเฉพาะช่วยฤดูผสมพันธุ์เท่านั้น
หลังจากผสมพันธุ์กับผึ้งนางพญาแล้ว ผึ้งตัวผู้จะตายทันที
ปริมาณของผึ้งตัวผู้ภายในรังไม่แน่นอน
อาจมีได้ตั้งแต่ศูนย์ถึงหลายพันตัวขึ้นกับฤดูกาล
ในการผสมพันธุ์พบว่า
ผึ้งตัวผู้จากรังผึ้งต่าง ๆ
ในปริมาณใกล้เคียงกันจะบินออกจากรังไปรวมกลุ่มกัน ณ สถานที่ซึ่งเรียกว่า
ที่รวมกลุ่มของผึ้งตัวผู้
การผสมพันธุ์จะเกิดขึ้นภายในบริเวณนี้คือเมื่อมีผึ้งนางพญาสาวบินเข้ามาใน
บริเวณนี้ ผึ้งตัวผู้เป็นกลุ่มก็จะบินตอม ใช้เวลาประมาณ 3-5
วินาทีต่อผึ้งตัวผู้ 1 ตัว
ในการผสมพันธุ์โดยเริ่มตั้งแต่ผึ้งตัวผู้บินติดตามนางพญาได้ทัน
ก็จะใช้ขาเกาะติดกับนางพญาทางด้านหลัง
แล้วก็จะออกแรงดันให้อวัยวะสืบพันธุ์ของผึ้งตัวผู้เข้าไปในอวัยวะสืบพันธุ์
ของผึ้งนางพญาแล้วผึ้งตัวผู้นั้นก็จะตกลงมาตาย
โดยที่อวัยวะสืบพันธุ์ยังหลุดติดคาอยู่ที่ผึ้งนางพญา
ถ้าตัวผู้ตัวไหนยังไม่ได้ผสมพันธุ์ในวันนั้นจะบินกลับรัง
เพื่อรอโอกาสในวันต่อไป
ถ้าหมดฤดูผสมพันธุ์ผึ้งตัวผู้ที่ยังไม่ได้ผสมพันธุ์ก็มักจะถูกไล่ออกจากรัง
หรือผึ้งงานจะหยุดป้อนอาหารและตายไปในที่สุด

 

ผึ้งงาน (The Worker)


เป็น
ผึ้งเพศเมีย มีขนาดเล็กที่สุด เนื่องจากในระยะที่เป็นตัวอ่อนได้รับ
อาหารพิเศษ คือ  นมผึ้ง หรือ รอยัลเยลลี (royal jelly) เพียง 3 วัน
หลังจากนั้นตัวอ่อนผึ้งงานที่มีอายุมากขึ้นจะได้กินแต่เกสรและน้ำผึ้ง
ผึ้งงานจึงมีอายุสั้นเพียง 6-8 สัปดาห์ เท่านั้น  ผึ้งงานมีหน้าที่หลัก
เช่น ทำความสะอาดรัง เลี้ยงดู ป้อนอาหารให้ผึ้งตัวอ่อน สร้างและซ่อมแซมรัง
เป็นทหารเฝ้ารัง ป้องกันศัตรูและหาอาหาร
ผึ้งงานต้องรับภาระดังกล่าวเท่ากันทุกตัว
ไม่มีการเอาเปรียบแก่งแย่งกันหรือหลบงานเลย
ทุกตัวรับผิดชอบงานของตนเองโดยไม่มีใครบังคับ
ผึ้งงานจะมีอวัยวะพิเศษหลายอย่าง เพื่อที่จะปฏิบัติงานสำคัญ ๆ ภายในรังไข่
เช่น มีต่อมไขผึ้ง ตะกร้อเก็บเกสร ต่อมกลิ่น
ที่กล่าวมาข้างตนจะเห็นว่า
ผึ้งนั้นเป็นสัตว์ที่มีระบบการดำเนินชีวิตที่น่าสนใจมาก
เป็นระบบระเบียบมีความสะอาด และมีการเลือกสรรแต่สิ่งที่ดีมีคุณค่าเท่านั้น
มีการแบ่งหน้าที่การทำงานอย่างชัดเจน 
และยังมีการติดต่อสื่อสารกันภายในสังคมของผึ้ง ซึ่งเป็นผลการทำงานจาก
อวัยวะพิเศษของผึ้ง ทำให้สังคมผึ้งนั้นสามารถดำรงอยู่ได้เป็น
วงจรชีวิตของผึ้ง นั่นเอง

 

 

Credit: รูปภาพ :http://www.biogang.net/biodiversity_view.php?menu=biodiversity&uid=10718&id=119789

แหล่งข้อมูล:http://www.beeproductsthai.com/productinfo_detail.php?infotype_id=15

คลิปวีดีโอ: http://www.youtube.com/watch?v=sSk_ev1eZec

 

 

ในโลกนี้มียุงอยู่ประมาณ
3,500 ชนิด (species) ในประเทศไทยมีประมาณ 400 ชนิด ยุงบางชนิด่ก่อความรำคาญโดยการดูดกินเลือดคน
และสัตว์เลี้ยงเป็นอาหารเท่านั้น แต่อีกหลายชนิด นอกจากจะดูดกินเลือดเป็นอาหารแล้ว
ยังเป็นพาหะนำโรคร้ายแรงต่างๆ มาสู่คน และสัตว์อีกด้วย
วงจรชีวิตของยุง
มี 4 ระยะคือ ไข่ ลูกน้ำ ตัวโม่ง และตัวเต็มวัย


1. ไข่

ไข่ยุงมีขนาดเล็กมากประมาณ
1 มิลลิเมตรเท่านั้น มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ไข่ยุงมีลักษณะรูปร่างแตกต่างกันไปตามชนิดของยุง
กล่าวคือ
- ไข่ยุงก้นปล่อง มีทุ่นลอยใสๆ ติดอยู่ด้านข้างของไข่ช่วยพยุงให้ไข่ลอยน้ำได้
ยุงก้นปล่องชอบวางไข่ในแหล่งน้ำธรรมชาติ
- ไข่ยุงลาย ไข่เกาะติดอยู่ตามขอบผนังภาชนะกักเก็บน้ำ
เหนือระดับน้ำเล็กน้อย เช่น ตามโอ่งน้ำ กะลา เป็นต้น ยุงลายชอบวางไข่ในน้ำที่ใส
- ไข่ยุงรำคาญ เรียงตัวเกาะกันเป็นแพอยู่บนผิวน้ำ
ยุงรำคาญชอบวางไข่ในน้ำที่สกปรก
- ไข่ยุงเสือ เกาะติดอยู่ตามขอบใต้ใบพืชน้ำบางชนิดที่อยู่ปริ่มน้ำ
ยุงวางไข่ครั้งละประมาณ
100 ฟอง ระยะฟักไข่ประมาณ 2 วัน ก็จะออกมาเป็นลูกน้ำ

 

2.
ลูกน้ำ

ลูกน้ำ
มี 4 ระยะ คือ
ลูกน้ำระยะที่ 1
คือลูกน้ำขนาดเล็กที่เพิ่งฟักออกจากไข่
ลูกน้ำระยะที่ 2 มีขนาดโตขึ้นจากการกินอาหาร แต่มีรูปร่างเหมือนเดิม

ลูกน้ำระยะที่ 3 มีขนาดโตขึ้นจากการกินอาหาร แต่มีรูปร่างเหมือนเดิม
ลูกน้ำระยะที่ 4
เป็นระยะสุดท้ายก่อนที่จะกลายเป็น ตัวโม่ง
การเปลี่ยนแต่ละครั้งของยุง
จะมีการลอกคราบเสมอ
ลูกน้ำยุงแต่ละชนิด็มีรูปร่างลักษณะ
การเกาะที่ผิวน้ำ และนิสัยการกินอาหารแตกต่างกันไป เช่น
- ลูกน้ำยุงก้นปล่อง จะลอยตัวขนานกับผิวน้ำ และหาอาหารที่ผิวน้ำ
เพราะไม่มีท่อหายใจ
- ลูกน้ำยุงลาย มีท่อหายใจสั้น มักเกาะที่ผิวน้ำโดยห้อยหัวอยู่ใต้น้ำ
และหาอาหารที่ก้นภาชนะ
- ลูกน้ำยุงรำคาญ มีท่อหายใจยาว เกาะที่ผิวน้ำโดยห้อยหัวอยู่ใต้น้ำเช่นกัน
แต่หาอาหารที่แขวนลอยอยู่ในน้ำ

3.
ตัวโม่ง
มีลักษณะที่เด่นชัด คือ หัวโต มักจะลอยตัวนิ่งๆ ที่ผิวน้ำ
แต่ถ้าถูกรบกวนจะเคลื่อนที่ได้อย่างว่องไว ระยะตัวโม่งนี้จะหยุดกินอาหาร
และเป็นระยะสุดท้ายที่ใช้ชีวิตอยู่ในน้ำ ใช้เวลาประมาณ 2 วัน จากนั้นจะลอกคราบออกมาเป็นตัวยุงตัวเต็มวัย

4.
ตัวเต็มวัย
เมื่อตัวโม่งเจริญเต็มที่ เปลือกหุ้มบริเวณส่วนหัวของตัวโม่งเริ่มปริออก
ตัวยุงที่อยู่ภายในจะค่อยๆ ดันออกมา และคลี่ปีกออก และจะเกาะอยู่บนผิวน้ำประมาณ
2-3 ชั่วโมง เพื่อให้ปีกแข็งแรงพอที่จะบินได้

           ตามปกติแล้ว
ยุงมักอาศัยบริเวณแหล่งเพาะพันธุ์ตลอดชีวิต ตัวผู้ กินอาหารพวกน้ำหวานจากพืชโดยไม่กินเลือด
และมีอายุสั้นกว่ายุงตัวเมีย โดยเฉลี่ยมีอายุประมาณ 1 สัปดาห
ยุงตัวเมีย
ปกติก็กินน้ำหวานจากพืช แต่เมื่อได้รับการผสมพันธุ์ก็จะกินเลือดของคนหรือสัตว์
เพื่อหาโปรตีนและธาตุอาหารที่จำเป็นต่อการเจริญเติบโตของไข่

 

 

 

 

Credit: รูปภาพ:http://tricksource.blogspot.com/2010_10_01_archive.html

แหล่งข้อมูล: http://school.obec.go.th/webkrusun/animal/page_sara/page4.htm

คลิปวีดีโอ :http://www.youtube.com/watch?v=wFfO7f8Vr9c

 

 ช่วยด้วยครับ
นักเรียนที่สร้างบล็อก กรุณาอย่า
คัดลอกข้อมูลจากเว็บอื่นทั้งหมด
ควรนำมาจากหลายๆ เว็บ แล้ววิเคราะห์ สังเคราะห์ และเขียนขึ้นใหม่
หากคัดลอกทั้งหมด จะถูกดำเนินคดี
ตามกฎหมายจากเจ้าของลิขสิทธิ์
มีโทษทั้งจำคุกและปรับในอัตราสูง

ช่วยกันนะครับ 
ไทยกู๊ดวิวจะได้อยู่นานๆ 
ไม่ถูกปิดเสียก่อน

ขอขอบคุณในความร่วมมือครับ

อ่านรายละเอียด

สมาชิกที่ออนไลน์

ขณะนี้มี สมาชิก 0 คน และ ผู้เยี่ยมชม 195 คน กำลังออนไลน์