สิงโต

สิงโต
         
          
“สิงโต” สัตว์ผู้ล่าแห่งผืนป่าสะวันนาและถูกยกให้เป็นเจ้าป่าแห่งแอฟริกา เป็นสัตว์ที่สง่างามด้วยแผงขนรอบคอที่สวยงาม รูปร่างสมส่วน
 
และมีพละกำลังมหาศาล ทำให้เป็นที่หวาดกลัวของสัตว์ป่าทุกชนิด
                                  
               
ชื่อสามัญ                     Lion
                            
               
ชื่อวิทยาศาสตร์             Pantera leo
 
                วงศ์                           FELIDAE
 
                ชื่ออื่น                         สิงห์
 
ลักษณะจำเพาะ
สิงโตเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประเภทเดียวกับเสือ ตังผู้ที่โตเต็มทื่จะมีขนยาวขึ้นรอบคอดูสง่าน่าเกรงขาม ตัวเมียไม่มีขนรอบคอ ตรง
 
ปลายหางมีขนขึ้นเป็นพู่ มีกรงเล็บที่แข็งแรง เขี้ยวแหลมคม วิ่งได้เร็วในระยะสั้นๆ โดนเฉพาะในตอนล่าเหยื่อ
 
การดำรงชีวิต
           
สิงโตชอบอยู่เป็นฝูงตามทุ่งโล่ง ขนาดของฝูงขึ้นอยู่กับปริมาณของเหยื่อ ถ้ามีเหยื่อมากและเหยื่อมีขนาดใหญ่ สิงโตก็จะอยู่รวมกัน
 
เป็นฝูงใหญ่ เป็นสัตว์ที่กินเนื้อสัตว์เป็นอาหาร กินสัตว์ได้แทบทุกชนิด เช่น กระต่ายป่า ไก่ป่า ลิง จระเข้ เม่น กวางต่างๆ และม้าลาย เป็นต้น
 
แม้แต่ซากสิงโตด้วยกันเองก็กิน นอกจากนี้สิงโตยังมีความอดทนอย่างมากในการรอคอยเหยื่อ เวลาส่วนใหญ่ของสิงโตหมดไปกับการนอนพักผ่อน
 
มันจะล่าเหยื่อก็ต่อเมื่อหิว หน้าที่ล่าเหยื่อส่วนใหญ่จะเป็นของตัวเมีย ตัวผู้ล่าไม่เก่ง แต่จะเป็นผู้คอยกันตัวเมียออกจากซากเหยื่อ เพื่อให้ลูกสิงโต
 
ได้มีโอกาสกินด้วย นอกจากนี้ยังมีหน้าที่ป้องกันฝูงและรักษาอาณาเขตของฝูงจากตัวผู้ตัวอื่น สิงโตจะออกหากินเวลากลางคืนตั้งแต่เริ่มมืดจนถึง
 
เที่ยงคืน เมื่อกินเหยื่อเสร็จแล้วต้องกินน้ำและนอนพัก ตอนเช้าจึงจะกลับที่อยู่
 
          สิงโตมีฤดูผสมพันธุ์ไม่แน่นอน สามารถผสมพันธุ์ได้ทุกเวลาตลอดปี ตัวเมียเริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่อมีอายุประมาณ 3 ปี ส่วนตัวผู้เมื่ออายุ
 
ประมาณ 4-6 ปี ระยะของการเป็นสัตว์นาน 4-16 วัน ตั้งท้องนานราว 100 วัน และออกลูกครั้งละ 3-5 ตัว ลูกจะหย่านมเมื่ออายุ 3-6 เดือน
 
และมีอายุยืน ประมาณ 30-40 ปี
 
ถิ่นที่อยู่อาศัย
พบสิงโตในทวีปแอฟริกาแถบทุ่งหญ้าสะวันนา ในทวีปเอเชียพบได้บ้าง คือ ทางแถบตะวันตกของประเทศอินเดีย แต่ไม่พบว่ามีใน
 
ป่าธรรมชาติของไทยหรือประเทศอื่นๆ ในทวีปเอเชีย
 
สิงโตในวรรณคดีไทย
 
 
ในวรรณคดีไทยกล่าวถึงสิงโตไว้มากพอสมควร โดยจะกล่าวถึงสิงโตในหลายชื่อทั้ง สิงโต ไกรสร ราชสีห์ สิงห์ เป็นต้น ชื่่อเหล่านี้
 
ล้วนเป็นคำไวพจน์ของสิงโต ในวรรณคดีจะกล่าวถึงสิงโตในบทชมธรรมชาติเป็นส่วนใหญ่ เช่นในกากีคำกลอน เมื่อพญาครุฑลักนางกากีมาจาก
 
ท้าวพรหมทัตและอุ้มนางไปยังวิมานฉิมพลี(วิมานไม้งิ้ว) ของตน ก็ชี้ชวนนางชมหมู่สัตว์บนเขาไกรลาสอันมีสิงโตอยู่ด้วย แต่บางครั้งกวีอาจใช้
 
คำว่า “สิงหราช” หมายถึงสัตว์ในป่าหิมพานต์ที่เกิดจากจินตนาการที่ไม่ใช่สิงโตตามธรรมชาติก็ได้ หรือในเรื่องโคบุตรที่ตัวละครหลักในเรื่องคือ
 
ราชสีห์สองผัวเมีย ที่พระอาทิตย์เอาบุตรไปฝากเลี้ยงไว้ จนเมื่อโคบุตรโตพอจะดูแลตัวเองได้ จึงลาพ่อแม่สิงโตไปผจญภัยในโลกกว้างโดยลำพัง
 
นอกจากนี้ในบทประพันธ์ของสุนทรภู่ทั้งนิทานและนิราศจะกล่าวถึงสิงโตเสมอ เช่น ในสิงหไกรภพ ชื่อของพระเอกก็หมายถึง “ผู้มีอำนาจอย่าง
 
สิงโตทั่ว 3 โลก” เพราะสิงหไกรภพได้ดื่มนมนางสิงโตตั้งแต่เด็ก ทำให้มีพลังมหาศาลอย่างสิงโต
 
 
 
   

มหาวิทยาลัยศรีปทุม ผู้ใหญ่ใจดี
 

 ช่วยด้วยครับ
นักเรียนที่สร้างบล็อก กรุณาอย่า
คัดลอกข้อมูลจากเว็บอื่นทั้งหมด
ควรนำมาจากหลายๆ เว็บ แล้ววิเคราะห์ สังเคราะห์ และเขียนขึ้นใหม่
หากคัดลอกทั้งหมด จะถูกดำเนินคดี
ตามกฎหมายจากเจ้าของลิขสิทธิ์
มีโทษทั้งจำคุกและปรับในอัตราสูง

ช่วยกันนะครับ 
ไทยกู๊ดวิวจะได้อยู่นานๆ 
ไม่ถูกปิดเสียก่อน

ขอขอบคุณในความร่วมมือครับ

อ่านรายละเอียด

ด่วน...... ขณะนี้
พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2558 
มีผลบังคับใช้แล้ว 
ขอให้นักเรียนและคุณครูที่ใช้งาน
เว็บ thaigoodview ในการส่งการบ้าน
ระมัดระวังการละเมิดลิขสิทธิ์ด้วย
อ่านรายละเอียดที่นี่ครับ

 

สมาชิกที่ออนไลน์

ขณะนี้มี สมาชิก 0 คน และ ผู้เยี่ยมชม 43 คน กำลังออนไลน์