ประเทศฟิลิปปินส์


ข้อมูลทั่วไปฟิลิปปินส์

ประเทศฟิลิปปินส์
ประกอบด้วยเกาะต่าง ๆ ประมาณ
7,100 เกาะ
ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิค ทางด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ของเกาะบอร์เนียว และอยู่ทางใต้ของเกาะไต้หวัน
หมู่เกาะฟิลิปปินส์อยู่ห่างจากผืนแผ่นดินใหญ่ ของทวีปเอเซียประมาณ
970 กิโลเมตร 

หมู่เกาะต่าง ๆ
ของฟิลิปปินส์มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ
300,000 ตารางกิโลเมตร มีเกาะใหญ่ 11 เกาะ ซึ่งมีพื้นที่รวมกันเท่ากับร้อยละ 90 ของพื้นที่ทั้งหมด เกาะต่าง ๆ
ได้มีการตั้งชื่อแล้วไม่ถึงครึ่งของจำนวนเกาะทั้งหมด มีคนอยู่อาศัยบนเกาะต่าง ๆ
เพียงประมาณ
900 เกาะ เกาะที่ใหญ่ที่สุดคือ เกาะลูซอน
อยู่ทางเหนือ และเกาะมินดาเนา ที่อยู่ทางใต้
 

เกาะต่าง ๆ
ของฟิลิปปินส์ ถ้าวัดจากทิศเหนือถึงทิศใต้ จะมีความยาวประมาณ
1,850 กิโลเมตร ถ้าวัดจากทิศตะวันออก
ถึงทิศตะวันตก จะมีความยาวประมาณ
1,100 กิโลเมตร เกาะต่าง ๆ ของฟิลิปปินส์แบ่งออกเป็น 3 หมู่คือ

หมู่เหนือ ประกอบด้วย สองเกาะใหญ่ ๆ คือ เกาะลูซอน (Luzon) และเกาะะมินโดโร (Mindoro)

  • หมู่กลาง
    เรียกว่า
    Visa yas ประกอบด้วยเกาะต่าง
    ๆ ประมาณ
    7,000 เกาะ
  • หมู่เกาะใต้
    ประกอบด้วย เกาะมินดาเนา (
    Mindanao) และ Sulu Archipa lago หมายถึง หมู่เกาะต่าง ๆ ประมาณ 400 เกาะ
    ซึ่งอยู่เรียงรายทางใต้ของเกาะมินดาเนา ไปจนถึงทางทิศตะวันตกของเกาะบอร์เนียว

เกาะต่าง ๆ
ของฟิลิปปินส์ ที่มีพื้นที่
1 ตารางไมล์
หรือมากกว่าเล็กน้อยมีอยู่ไม่ถึง
500 เกาะ ตลอดชายฝั่งทะเลมีอ่าวเล็ก อ่าวใหญ่อยู่เป็นจำนวนมาก
และเป็นแนวฝั่งที่ยาว กว่าแนวฝั่งของประเทศสหรัฐอเมริกา
นอกฝั่งตะวันออกของหมู่เกาะฟิลิปปินส์ มีร่องลึกมินดาเนา
ซึ่งเป็นทะเลที่มีความลึกมากที่สุดแห่งหนึ่ง ในเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ คือ
มีความลึกมากกว่า
10,400 เมตร 

ภูเขาและเทือกเขา 
เทือกเขาบนหมู่เกาะฟิลิปปินส์
เป็นส่วนหนึ่งของเทือกภูเขาไฟ ที่ตั้งรายล้อมเป็นวงกลม ในมหาสมุทรแปซิฟิค
มีแม่น้ำและทะเลสาบ อยู่เป็นจำนวนมาก อยู่ระหว่างช่องเขา
ภูเขาที่สูงที่สุดในฟิลิปปินส์คือ ภูเขาอาโป (
Apo) มีความสูงถึง 2,950 เมตร จากระดับน้ำทะเล ตั้งอยู่บนเกาะมินดาเนา 

ฟิลิปปินส์มีภูเขาไฟที่ยังไม่ดับอีก
50 แห่ง และมีภูเขาหินปูนอยู่กระจัดกระจาย
ตามบริเวณเกาะต่าง ๆ และยิ่งไปกว่านั้น เกาะฟิลิปปินส์
ยังตั้งอยู่ในแนวแผ่นดินไหวของโลกอีกด้วย จึงเกิดแผ่นดินไหวรุนแรงขึ้นบ่อย ๆ
 

ที่ราบระหว่างเนินเขาต่าง
 
มีดินที่อุดมสมบูรณ์ดี
เพราะได้ปุ๋ยจากเถ้าถ่านภูเขาไฟ เหมาะแก่การเพาะปลูก
 

แม่น้ำสำคัญ 
แม่น้ำในฟิลิปปินส์ส่วนใหญ่
มีขนาดเล็ก ๆ และสั้นคล้ายญี่ปุ่น และมีอยู่เป็นจำนวนมาก แม่น้ำใหญ่ ๆ
มีอยู่ไม่กี่สาย แม่น้ำสายใหญ่ ๆ บางสายใช้เป็นเส้นทางเดินเรือกลไฟ และเรืออื่น ๆ
แม่น้ำที่สำคัญของฟิลิปปินส์คือ

  • แม่น้ำคากายัน
    (
    Cagayan) อยู่ทางภาคตะวันออกเฉียเหนือของเกาะลูซอน
    เป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดของฟิลิปปินส์ มีความยาวประมาณ
    320 กิโลเมตร แม่น้ำสายนี้
    ให้น้ำสำหรับพื้นที่เกษตรกรรม ประมาณ
    16,00 ตารางไมล์
  • แม่น้ำอักโน
    (
    Agno) เป็นแม่น้ำที่ไหลอยู่ตามบริเวณเทือกเขาตอนกลางของเกาะลูซอน
  • แม่น้ำปามปันกา
    (
    Pampanga) เป็นแม่น้ำที่ไหลผ่านพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล
    ทางภาคเหนือ และภาคกลางของเกาะลูซอน แล้ไปออกทะเลทางเหนือสุดของอ่าวมนิลา
  • แม่น้ำปาสิก
    (
    Pasig) แม่น้ำนี้มีความสำคัญเนื่องจากบนปากแม่น้ำสายนี้
    เป็นที่ตั้งของกรุงมนิลา ซึ่งเป็นเมืองหลวงเก่า
    และเป็นเมืองท่าที่ใหญ่ที่สุดของฟิลิปปินส์ เป็นทางระบายน้ำของทะเลสาบน้ำจืด
    ลากูนา เดอ เบย์ (
    Laguna de
    bay)
    นอกจากนั้นยังเป็นเส้นทางการค้าของเรือกลไฟที่ขนส่งสินค้าระหว่าง
    กรุงมนิลา กับบริเวณที่อุดมสมบูรณ์บนฝั่งทะเลสาบ
  • แม่น้ำมินดาเนา
    เป็นแม่น้ำสำคัญบนเกาะมินดาเนา

ประชากร 

ชาวเกาะฟิลิปปินส์
ปัจจุบันมีรูปร่างหน้าตาคล้ายพวกมองโกล ผสมผสาน มีผิวสีน้ำตาล
แต่บางพวกก็มีผิวค่อนข้างขาว การที่ชาวฟิลิปปินส์มีลักษณะที่แตกต่างกันนี้เป็นผล
สืบเนื่องมาจากความซับซ้อนของเผ่าพันธุ์ อันเกิดจากการผสมผสาน
ระหว่างเชื้อชาติต่าง ๆ คือ

  • ชนเผ่าดั้งเดิม
    ตามตำนานของฟิลิปปินส์ กล่าวว่าประชาชนของตนเกิดมาจากปล้องไม้ไผ่
    แต่ผู้เชี่ยวชาญทางโบราณคดียืนยันว่า มีมนุษย์ดึกดำบรรพ์อย่างเช่น มนุษย์ชวา
    (
    Java man) อาศัยอยู่ตามหมู่เกาะฟิลิปปินส์มาตั้งแต่สมัยน้ำแข็ง
    (
    Ice Age) มีลักษณะสมองเล็ก
    หน้าผากแคบลาดต่ำ มีความสูงประมาณ
    4 - 5 ฟุต ผิวเนื้อดำแดง ผมหยิก ซึ่งเรียกกันว่า คนแคระ (Pigmy) ซึ่งปัจจุบันเกือบจะสูญพันธุ์หมดแล้ว
    คนพวกนี้คือ บรรพบุรุษของชาวอีต้าส์ (
    Aetas)
  • เผ่าอินโดเนเซีย
    ระหว่าง
    5,000 -
    6,000
    ปี มาแล้ว
    เมื่อยุคน้ำแข็งปกคลุมโลก เริ่มละลายแผ่นดินที่เชื่อมหมู่เกาะฟิลิปปินส์
    และทวีปเอเชีย จมหายไปในทะเล ในยุคนี้มีชาวอินโดเนเซีย จากเอเซียอาคเนย์
    เดินทางเข้าไปยังหมู่เกาะฟิลิปปินส์โดยทางเรือ พวกนี้รูปร่างค่อนข้างสูง
    ผิวไม่ดำนัก และริมฝีปากบาง รู้จักการใช้หินขัดทำขวาน สิ่ว และเครื่องมือที่ทำด้วยไม้
    นักมานุษยวิทยาได้จัดแบ่งคนกลุ่มนี้ไว้ ในกลุ่มชาวอินโดเนเซีย เอ (
    A) และผู้ที่สืบทอดจากชนกลุ่มนี้
    ได้กลายมาเป็นประชากรฟิลิปปินส์ในปัจจุบัน ซึ่งมีอยู่ประมาณร้อยละ
    12 ของจำนวนประชากรทั้งหมด

ในช่วงระยะเวลา 1,500 - 1,300 ปีก่อนคริสกาล มีชาวผิวดำ จมูกโตแบน
จากอินโดเนเซีย และภาคใต้ของจีน เดินทางมาอยู่ในฟิลิปปินส์
ต่อมาชนกลุ่มนี้ก็กลายเป็นชนพื้นเมืองฟิลิปปินส์ ซึ่งมีอยู่ประมาณร้อยละ
18 ของจำนวนประชากรทั้งหมด
ชนกลุ่มนี้รู้จักการสร้างบ้าน หลัวคาทรงปิรามิด การทำนา บนที่ดอน
และการคิดทำเครื่องมือช่วยในการทำนา ซึ่งทำด้วยหินชนิดแข็ง
นักมานุษยวิทยาได้จัดคนพวกนี้เข้ากลุ่ม ชาวอินโดนีเซีย บี (
B) 

ต่อมาประมาณ 800 ปีก่อนคริสตกาล
มีประชากรที่มีวัฒนธรรมสูง รู้จักใช้โลหะบรอนซ์ - ทองแดง (
Bronze - Copper Culture) ได้นำเอาความรู้เรื่องการชลประทาน
เพื่อการปลูกข้าวมาเผยแพร่ในหมู่เกาะฟิลิปปินส์ด้วย ในปัจจุบัน
คนที่สืบเชื้อสายมาจากคนกลุ่มนี้ มีอยู่ประมาณร้อยละ
3 ของประชากรทั้งหมด
คนกลุ่มนี้ถูกจัดไว้ในกลุ่มชาวอินโดนีเซียบี

ชาวมาเลย์
มีลักษณะแบบชาวมองโกลอยด์ คือมีความสูงปานกลาง ค่อนข้างผอม แต่แข็งแรง จมูกแบน
ผมดำตาสีน้ำตาล ผิวสีน้ำตาล ได้เดินทางมาอยู่ในหมู่เกาะฟิลิปปินส์
หลังพวกอินโดนีเซีย ชาวมาเลย์ได้พากันอพยพเข้ามาอยู่ในหมู่เกาะฟิลิปปินส์
3 ครั้งด้วยกันคือ

  • ครั้งแรก
    เข้าไปเมื่อประมาณ
    300 - 200 ปีก่อนคริสตศักราช
    โดยเดินทางมาในเรือลำเล็ก มาขึ้นที่เกาะลูซอน และเกาะมินดาเนา
    คนกลุ่มนี้รู้จักการทำชลประทานเพื่อการปลูกข้าว
    ประเพณีของชนกลุ่มนี้คือการล่าหัวมนุษย์
    ชาวฟิลิปปินส์ปัจจุบันสืบเชื้อสายมาจากคนกลุ่มนี้ สันนิษฐานว่าคือชาวอีฟูเกา
    (
    Ifugaos) ซึ่งอยู่ตามบริเวณเทือกเขาของภาคเหนือของเกาะลูซอน
  • ครั้งที่สอง
    เข้ามาประมาณคริสตศตวรรษที่
    1 ติดต่อเรื่อยมาจนถึงศตวรรษที่ 9 ซึ่งในขณะนั้นพ่อค้าชาวอาหรับและชาวจีน
    ทำการค้าขายอยู่ในเอเซียอาคเนย์ อย่างกว้างขวาง
    มีเส้นทางการค้าที่เชื่อมระหว่างจีน ไต้หวัน ฟิลิปปินส์ บอร์เนียว และมะลักกา
    ชาวมาเลย์ที่อพยพเข้ามาอยู่ในฟิลิปปินส์ครั้งที่สอง นี้มีวัฒนธรรมสูงมาก
    แข่งกับกลุ่มชาวจีน คือมีภาษาเขียนแบบของตนเอง
    ผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากกลุ่มนี้ได้กลายมาเป็นประชากรส่วนใหญ่ของฟิลิปปินส์ในปัจจุบันซึ่งรวมถึงชาวตากาลอก
    (
    Tagalogs) อิโลคาโน (Ilocanos) บิคอลส์ (Bikols) วิสายัน (Visayans) และปามปันกา (Pampangans) อยู่ด้วย
  • ครั้งที่สาม
    เข้ามาระหว่างปี พ.ศ.
    1893 -
    1993
    คนมาเลย์ที่อพยพเข้ามากลุ่มนี้นับถือศาสนาอิสลาม
    เป็นต้นตระกูล ของชาวฟิลิปปินส์ที่นับถือศาสนาอิสลามในปัจจุบัน อย่างไรก็ดี
    ชาวมาเลย์กลุ่มนี้ไม่ได้นับถือศาสนาอิสลามมาก่อน แต่ที่มานับถือ
    เนื่องมาจากราชามากินดา (
    Rajah Baguinda) ของซูลู และชาริฟมูฮัมเหม็ด กาบัง
    สุโรน (
    Sharit
    Muhammed Kabangsuroan)
    มาจากยะโฮร์ (Jahore) และต่อมาเป็นสุลต่านคนแรกของเกาะมินดาเนา
    นำเอาศาสนาอิสลามมาเผยแพร่ ในขณะที่พวกที่สืบเชื้อสายมาจากชาวมาเลย์ที่เข้ามาครั้งที่สอง
    หันไปนับถือศาสนาคริสต์ และใช้วัฒนธรรมแบบตะวันตก ซึ่งพวกสเปนนำไปเผยแพร่

ชาวจีน
ตามหลักฐานทางประวัติศาสตร์
ชาวจีนเริ่มเข้าไปตั้งถิ่นฐานในหมู่เกาะตั้งแต่คริสตศตวรรษที่
11 โดยเริ่มจากการไปติดต่อค้าขายกับชาวหมู่เกาะ
และได้อพยพไปตั้งบ้านเรือนและกลายเป็นชาวเกาะไป
 

ประเทศไทยในสมัยสุโขทัยก็เคยติดต่อค้าขายกับหมู่เกาะฟิลิปปินส์
หลักฐานที่พบคือได้มีผู้ขุดพบเครื่องสังคโลก ในหมู่เกาะเชาตาควน (
Chao Ta-kuan) 

นักเดินทางชาวจีนในคริสตศตวรรษที่
10 ได้บันทึกไว้ว่า
พ่อค้าชาวต่างประเทศได้นำเครื่องลายคราม ทองคำ แจกัน ทำด้วยเหล็ก เครื่องแก้ว
ไข่มุก ผ้าไหม เป็นต้น ไปขายให้หมู่เกาะ และชาวเกาะได้ส่งฝ้าย
และสิ่งของที่ทำด้วยปอมนิลา และมะพร้าว เป็นต้น
ออกไปขายในต่างประเทศเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกัน
 

สเปน
สเปนสนใจหมู่เกาะฟิลิปปินส์ตั้งแต่เฟอร์ดินานด์ แมกเจลแลน (
Ferdinana Magellan) ได้เดินเรือมาถึงเกาะเซบู (Cebu) เพื่อแสวงหาเครื่องเทศ
ชาวสเปนที่ติดตามมา เรียกหมู่เกาะฟิลิปปินส์ว่า หมู่เกาะตะวันตก (
Western Island) แมกเจลแลนได้เปลี่ยนชื่อหมู่เกาะเป็นชื่อ
เซนต์ ลาซารัส (
Saint Lazarus) แมกเจลแลนถูกฆ่าตายในการรบ ระหว่างชาวเกาะผู้ติดตามมาในขบวนเรือของเขา
ได้คุมเรือกลับไปถึงสเปน เมื่อปี ค.ศ.
1522 ชาวสเปนจึงได้ทราบเรื่องราวเกี่ยวกับหมู่เกาะนี้ 

ต่อมาในปี พ.ศ.1543 ชาวสเปน
คนหนึ่งได้ให้ชื่อหมู่เกาะเสียใหม่ว่า เฟลิปปินา (
Felipina) ต่อมาเปลี่ยนเป็น Philippine เพื่อเฉลิมพระเกียรติแก่เจ้าชายฟิลิป รัชทายาทแห่งสเปญ
ชาวปอร์ตุเกส อ้างว่าหมู่เกาะฟิลิปปนส์เป็นของตน แต่สเปญไม่ยอม ในที่สุดเมื่อปี
ค.ศ.
1529 ทั้งสองประเทศได้ลงนามในสนธิสัญญาชื่อเซรากอสชา
(
Seragossa) โดยมีสาระสำคัญคือ

  • สเปญยอมสละข้อเรียกร้องของตน
    เกี่ยวกับเกาะโมลัคคัส (
    Moluccas) และได้รับเงินจำนวน 350,000 ดูคัท (Ducat ) เป็นการตอบแทน
  • เส้นแบ่งเขตโลกตะวันออก
    ได้ขยายออกไปทางทิศตะวันออกของเกาะโมลัคคัส เป็นระยะ
    297 1/2 ลีค (Leagues - ประมาณ 900 ไมล์)

ต่อมาเจ้าชายฟิลิป
ได้ครองสเปญ เมื่อ ค.ศ.
1556 พระองค์สนพระทัย
จะได้หมู่เกาะฟิลิปปินส์มาเป็นอาณานิคม จึงให้อุปราชสเปญประจำเมกซิโก
เตรียมการจะยกทัพเรือไปยึดหมู่เกาะฟิลิปปินส์ ต่อมาเมื่อปี ค.ศ.
1564 ได้มีผู้คุมกองเรือสเปญมุ่งไปยังหมู่เกาะฟิลิปปินส์
ขบวนเรือแล่นได้ถึงเกาะเซบู ปรากฎว่าชาวเมืองแสดงตนไม่เป็นมิตรต่อสเปญ
ชาวปอตุเกสก็คอยรบกวนสเปญอยู่เสมอ
 

ต่อมาในปี ค.ศ.1570 กองเรือสเปญดังกล่าวได้เข้าตีเมืองมนิลา
ซึ่งเป็นเมืองใหญ่ของพวกโมโร (
Moro) อยู่ในเกาะลูซอน
อยู่ในการปกครองของ ราชา โซลิมัน (
Rajah Soliman) เมื่อตีได้เมืองมนิลาแล้วก็ได้ประกาศตั้งเมืองมนิลาเป็นเมืองหลวงของหมู่เกาะฟิลิปปินส์
เมื่อปี ค.ศ.
1571 (พ.ศ.2114) หมู่เกาะฟิลิปปินส์ จึงตกเป็นของสเปญตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
แต่ปรากฎว่าหมู่เกาะฟิลิปปินส์ไม่อุดมด้วยเครื่องเทศ
รัฐบาลสเปญได้ส่งเสริมให้เผยแพร่คริสศาสนานิกายโรมันคาธอลิค
คริสตศาสนานิกายนี้จึงได้แพร่หลายอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาคเหนือของหมู่เกาะ
เนื่องจากศาสนาอิสลาม มีผู้นับถืออยู่มากในภาคใต้ของหมู่เกาะ

  • สเปญได้ตั้งผู้สำเร็จราชการมาประจำหมู่เกาะ
    ภายหลังงปี ค.ศ.
    1581 สันตปาปาได้ตั้งมนิลาเป็นศูนย์กลางของคณะบาดหลวง
    โดยตั้งอารต์ปิชอบ (
    Arch
    bishop)
    เป็นประมุข
  • ปอร์ตุเกส
    ได้พยายามขับไล่สเปญให้ออกไปจากฟิลิปปินส์ โดยในปี ค.ศ.
    1570 ได้ยกขบวนเรือเข้าไปในท่าเรือเมืองเซอูล
    และบังคับให้สเปญรื้อป้อมที่เมืองนั้น แต่ชาวสเปญสู้รบอย่างเข้มแข็ง
    ในที่สุดกองเรือปอร์ตุเกสต้องล่าถอยกลับไป
  • ฮอลันดา
    ฮอลันดาได้ไปตั้งมั่นอยู่ในชวา มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองปัตตาเวีย (
    Batavia) ได้ตั้งบริษัทอินเดียตะวันออกขึ้น
    และบริษัทนี้ ได้ขยายตังออกไปปกครองหมู่เกาะใกล้เคียง ในระยะ
    50 ปีแรกของคริสตศตวรรษที่ 17 ฮอลันดาได้ปะทะกับสเปญหลายครั้ง
    และเมื่อปี ค.ศ.
    1647 ได้ปะทะกันที่แหลมบาแทน
    (
    Bataan) ใกล้มนิลา
    ปรากฎว่า ฮอลันดาพ่ายแพ้ยับเยินไม่กล้าไปรบกวนสเปญ
    ในหมู่เกาะฟิลิปปินส์อีกต่อไป

อังกฤษ สเปญปกครองหมู่เกาะฟิลิปปินส์อย่างกดขี่ชาวพื้นเมือง
ชาวพื้นเมืองที่ต้องการหลบอำนาจของสเปญ ก็มักจะไปเข้ารีตนับถือศาสนาคริสต์
เพื่อขอความคุ้มครองจากบาดหลวง ประชาชนต้องจ่ายค่าส่วยสาอากร และถูกเกณฑ์แรงงาน
จึงได้ก่อการกบฎต่อสเปญหลายครั้ง เช่นในคริสตศตวรรษที่
17 มีถึง 13 ครั้ง
แต่สเปญสามารถปราบปรามได้
  ในตอนปลายสงครามเจ็ดปี (ค.ศ.1756 - 1763) กองทัพเรืออังกฤษได้เข้าโจมตีหมู่เกาะฟิลิปปินส์
และยกพลขึ้นบกที่เมืองมนิลา และยึดเมืองไว้ได้ แล้วกระจายกำลังไปยึด
ข้อมูลทั่วไป ประเทศฟิลิปปินส์


ดูแผนที่ขนาดใหญ่ขึ้น


          ฟิลิปปินส์ (the Philippines) หรือชื่อทางการคือ
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ (
Republic of the Philippines) (ภาษาตากาล็อก:
Repúbliká ng̃ Pilipinas) เป็นประเทศที่ประกอบด้วยเกาะจำนวน 7,107
เกาะ ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก
ห่างจากเอเชียแผ่นดินใหญ่ทางตะวันออกเฉียงใต้ ประมาณ
100 กม.และมีลักษณะพิเศษคือเป็นประเทศเพียงหนึ่งเดียวที่มีพรมแดนทางทะเลที่ติดต่อระหว่างกันยาวมากที่สุดในโลก
นิวสเปน (พ.ศ.
2064-2441) และสหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2441-2489)
ได้ครองฟิลิปปินส์เป็นอาณานิคมเป็นเวลา 4 ศตวรรษ
และเป็นสองอิทธิพลใหญ่ที่สุดต่อวัฒนธรรมของฟิลิปปินส์

ฟิลิปปินส์เป็นชาติเดียวในเอเชีย
ที่ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์
และเป็นหนึ่งในชาติที่ได้รับอิทธิพลจากตะวันตกมากที่สุด เป็นการผสมผสานกันระหว่างตะวันตกและตะวันออก
ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะ อาร์โนลด์ โจเซฟ ทอยน์บี (
Arnold Joseph Toynbee) นักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษ
ได้กล่าวไว้ในงานของเขาว่า
ประเทศฟิลิปปินส์เป็นประเทศลาตินอเมริกาที่ถูกพัดพาไปยังตะวันออก
โดยคลื่นทะเลยักษ์

ประวัติศาสตร์
          หลักฐานทางโบราณคดีและโบราณชีววิทยาบ่งบอกว่ามีมนุษย์โฮโมเซเปียนส์
เคยอาศัยอยู่ในเกาะปาลาวันตั้งแต่ประมาณ
50,000 ปีก่อน
ชนเผ่าที่พูดภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียได้เข้ามาตั้งรกรากในฟิลิปปินส์
และจัดตั้งเส้นทางเครือข่ายการค้ากับเอเชียอาคเนย์ส่วนที่เหลือทั้งหมดตั้งแต่
5,000
ปีก่อนคริสตกาล

เฟอร์ดินันด์
มาเจลลันมาถึงหมู่เกาะฟิลิปปินส์ในปี ค.ศ.
1521
(พ.ศ. 2064) มีเกล โลเปซ เด เลกัสปี
มาถึงฟิลิปปินส์ในปี ค.ศ.
1565 (พ.ศ. 2108) และตั้งชุมชนชาวสเปนขึ้น ซึ่งนำไปสู่การตั้งอาณานิคมในเวลาต่อมา
หลังจากนั้น นักบวชศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกได้แปรศาสนาของชาวเกาะทั้งหมดให้หันมานับถือศาสนาคริสต์
ในช่วง
300 ปีนับจากนั้น
กองทัพสเปนได้ต่อสู้กับเหตุการณ์กบฎต่าง ๆ มากมาย
ทั้งจากชนพื้นเมืองและจากชาติอื่นที่พยายามเข้ามาครอบครองอาณานิคม ซึ่งได้แก่
อังกฤษ จีน ฮอลันดา ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น และโปรตุเกส
สเปนสูญเสียไปมากที่สุดในช่วงที่อังกฤษเข้าครอบครองเมืองหลวงเป็นการชั่วคราวในช่วงสงครามเจ็ดปี
(
Seven Years'''' War) หมู่เกาะฟิลิปปินส์อยู่ใต้การปกครองของสเปนในฐานะอาณานิคมของสเปนใหม่
(
New Spain) นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1565 (พ.ศ.
2108) ถึงปี ค.ศ. 1821 (พ.ศ. 2364)
และนับจากนั้นฟิลิปปินส์ก็อยู่ใต้การปกครองของสเปนโดยตรง
การเดินเรือมะนิลาแกลเลียน (
Manila Galleon) จากฟิลิปปินส์ไปเม็กซิโก
เริ่มต้นขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่
16 และหมู่เกาะฟิลิปปินส์เปิดตัวเองเข้าสู่การค้าโลกในปี
ค.ศ.
1834

การเมืองการปกครอง
          ฟิลิปปินส์เคยตกเป็นอาณานิคมของสเปนและสหรัฐอเมริกา หลังสงครามโลกครั้งที่
2 ได้รับเอกราชในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ.
2489 จึงจัดการปกครองตามระบอบประชาธิปไตย ตามแบบสหรัฐอเมริกา
โดยมีประธานาธิบดีเป็นประมุขและเป็นหัวหน้าคณะผู้บริหารประเทศ

การแบ่งเขตการปกครอง
          ฟิลิปปินส์แบ่งเป็นหน่วยรัฐบาลท้องถิ่น (local government units,
LGUs) โดยที่มีจังหวัดเป็นหน่วยหลัก ในปี พ.ศ. 2545 มี 79 จังหวัด (provinces) แบ่งออกเป็น
นคร (
cities) และ เทศบาล (municipalities) ซึ่งหน่วยการปกครองทั้งสองยังประกอบไปด้วย บารังไกย์ (barangay) อีกทอดหนึ่ง ถือเป็นหน่วยรัฐบาลท้องถิ่นที่เล็กที่สุด

ฟิลิปปินส์แบ่งออกเป็น 17 เขต (regions) ซึ่งทุกจังหวัดได้ถูกจัดอยู่ใน
16 เขตเพื่อความสะดวกในการปกครอง ยกเว้นเขตนครหลวง (National
Capital Region) ที่แบ่งออกเป็นเขตพิเศษ 4 แห่ง

หน่วยงานของรัฐบาลส่วนใหญ่จะตั้งสำนักงานในแต่ละภูมิภาค
เพื่อรับใช้ประชาชนในจังหวัดที่อยู่ในภูมิภาคนั้น ๆ
ภูมิภาคไม่มีรัฐบาลท้องถิ่นแยกต่างหาก
ยกเว้นเขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิมและเขตบริหารคอร์ดิลเลราซึ่งปกครองตนเอง

[แก้] เขต (regions)

    เขตอีโลกอส (Ilocos
Region, Region I)

    คากายันแวลลีย์ (Cagayan
Valley, Region II)

    เซนทรัลลูซอน (Central
Luzon, Region III)

    คาลาบาร์ซอน (CALABARZON,
Region IV-A)

    มิมาโรปา (MIMAROPA,
Region IV-B)

    เขตบีโกล (Bicol
Region, Region V)

    เวสเทิร์นวิซายา (Western
Visayas, Region VI)

    เซนทรัลวิซายา (Central
Visayas, Region VII)

    อีสเทิร์นวิซายา (Eastern
Visayas, Region VIII)

    คาบสมุทรซัมโบอังกา (Zamboanga
Peninsula, Region IX)

    นอร์เทิร์นมินดาเนา (Northern
Mindanao, Region X)

    เขตดาเวา (Davao
Region, Region XI)

    ซอกสก์ซาร์เกน (SOCCSKSARGEN,
Region XII)

    คารากา (Caraga,
Region XIII)

    เขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม
(
Autonomous Region in Muslim Mindanao, ARMM)

    เขตบริหารกอร์ดีเยรา
(
Cordillera Administrative Region, CAR)

    เขตนครหลวง (National
Capital Region, NCR) (หรือ Metro Manila: เมโทรมะนิลา)
 

¹ ชื่อภาษาอังกฤษที่เป็นตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด
เป็นชื่อย่อจากชื่อจังหวัดและเมืองในภูมิภาคนั้น ๆ

[แก้] ภูมิศาสตร์

ลักษณะภูมิประเทศ 
          เป็นหมู่เกาะของเทือกเขาหินใหม่ พื้นที่ทุกเกาะมีภูเขาเป็นแกนกลาง
มีที่ราบอยู่น้อย เป็นที่ราบแคบ ๆ ที่ราบสำคัญ คือ ที่ราบตอนกลางของเกาะลูซอน
เรียกว่า ที่ราบมะนิลา เป็นที่ราบที่ใหญ่ที่สุด
 

ลักษณะภูมิอากาศ 
          มรสุมเขตร้อน ได้รับความชุ่มชื้นจากลมมรสุมทั้ง 2 ฤดูได้รับฝนจากลมพายุไต้ฝุ่น
และดีเปรสชั่น บริเวณที่ฝนตกมากที่สุด คือ เมืองบาเกียว
เป็นเมืองที่ฝนตกมากที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
 

เศรษฐกิจ
เกษตรกรรม 
    พืชเศรษฐกิจสำคัญได้แก่
มะพร้าว อ้อย ป่านอบากา และข้าวเจ้า
 
ป่าไม้ 
    มีป่าไม้หนาแน่น
เป็นรายได้สำคัญ คือ ไม้มะฮอกกานี
 
เหมืองแร่ 
    ฟิลิปปินส์ไม่มีแร่ดีบุก
แร่ส่งออกสำคัญ คือ เหล็ก โครไมต์ ทองแดง เงิน
 
อุตสาหกรรม 
    ใช้วัตถุดิบในประเทศ
เช่น โรงงานเยื่อกระดาษ แปรรูปไม้ ปูนซีเมนต์
 

ประชากร
    มีปัญหาชนกลุ่มน้อยมุสลิมในเกาะมินดาเนา
ซึ่งต้องการแยกตัวเป็นอิสระ เรียกว่า "แนวปลดปล่อยแห่งชาติโมโร"

วัฒนธรรม

          ฟิลิปปินส์เป็นประเทศเดียวในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของตะวันตกก่อนจะได้มีโอกาสพัฒนาวัฒนธรรมของตัวเอง
วัฒนธรรมฟิลิปปินส์จะมีส่วนคล้ายกับประเทศในละตินอเมริกา
ประชาชนแบ่งออกเป็นชุมนุมชนทางเชื้อชาติและภาษาที่แตกต่างกัน

ภาษา
          มีการใช้ภาษามากกว่า 170 ภาษา
โดยส่วนมากเกือบทั้งหมดนั้นเป็นตระกูลภาษาย่อยมาลาโย-โปลินีเซียนตะวันตก แต่ในปี
พ.ศ.
2530 รัฐธรรมนูญได้ระบุให้ภาษาฟิลิปิโนและภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการ

ส่วนภาษาต่างประเทศอื่น ๆ
ที่ใช้กันมากในประเทศฟิลิปปินส์มีทั้งหมด
8
ภาษา ได้แก่ ภาษาสเปน ภาษาจีนฮกเกี้ยน ภาษาจีนแต้จิ๋ว
ภาษาอินโดนีเซีย ภาษาซินด์ ภาษาปัญจาบ ภาษาเกาหลี และภาษาอาหรับ

โดยฟิลิปปินส์นั้น มีภาษาประจำชาติคือ
ภาษา ตากาล็อก

หมายเหตุ: จากการพูดคุยกับชาวฟิลิปปินส์โน
(รวมถึงนั่งดูรายการทีวีและฟังจากสถานีวิทยุ) ทราบว่า ปัจจุบัน ชาวฟิลิปปินส์
มีการใช้ภาษาที่เรียกว่า ทากรีส (
Tagalog +
English) คือพูดตากาล็อกคำอังกฤษคำ ผสมกันไปในประโยคสนทนา
แต่เป็นที่เข้าใจกันในหมู่ของประชาชน แม้แต่ในรายการทีวีและรายการวิทยุ

[แก้] ศาสนา

ฟิลิปปินส์เป็นประเทศที่มีประชากรนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกอันดับ
4 ของโลก
นิกายโปรเตสแตนต์อันดับ
13 ของโลก ศาสนาอิสลามอันดับที่ 40
ของโลก ศาสนาฮินดูอันดับที่ 7 ของโลก
และพระพุทธศาสนาอันดับที่
17 ของโลก (ดูเพิ่มได้ใน
พุทธศาสนาในประเทศฟิลิปปินส์)

ร้อยละ 92 ของชาวฟิลิปปินส์ทั้งหมดนับถือศาสนาคริสต์ โดยร้อยละ 83
นับถือนิกายโรมันคาทอลิก และร้อยละ 9 เป็นนิกายโปรเตสแตนต์

ดนตรีและศิลปะฟิลิปปินส์
           ดนตรีและศิลปะชาวฟิลิปปินส์ได้รับอิทธิพลจากทั้งสองวัฒนธรรมที่มีการย้ายไปยังประเทศนี้
ประเภทแรกของเพลงที่พัฒนาขึ้นในประเทศฟิลิปปินส์เป็นเพลงพื้นเมืองที่อพยพมาจากไต้หวัน
ลักษณะภาคใต้ ภาคเหนืออื่นๆ
ลักษณะและรูปแบบลักษณะจะมีสามกลุ่มพื้นฐานของดนตรีพื้นเมือง
สไตล์ภาคใต้ของเพลงมักจะเกี่ยวข้องกับการใช้ที่แตกต่างกันรวมทั้งห้า
Kulintang,Agung,Gangdinagan,Dabakan
และ Babedil รูปแบบของดนตรีพื้นบ้านเภาคเหนือของเพลงสะท้อนให้เห็นถึงฆ้องเอเซีย
เพลงของพวกเขามักจะมีฆ้อง
Unbossed เรียกว่า Gangsa นอกเหนือจากเครื่องมือที่ใช้ในภาคใต้และภาคเหนือของสไตล์ดนตรี
อุปกรณ์อื่นๆ ที่ใช้ในประเทศฟิลิปปินส์รวมถึงการเข้าสู่ระบบกลอง ปี่
zithers
ไม้ไผ่และ Kudyapi

http://www.eien.in.th/diary/userfiles/image/Kulintang.jpg

KULINTANG

http://www.eien.in.th/diary/userfiles/image/Agung.jpg

AGUNG

http://www.eien.in.th/diary/userfiles/image/Dabakan.jpg

DABAKAN

http://www.eien.in.th/diary/userfiles/image/Gangsa.jpg

GANGSA

http://www.eien.in.th/diary/userfiles/image/zither.jpg

ZITHERS

http://www.eien.in.th/diary/userfiles/image/Kudyapi.jpg

KUDYAPI

  •  
    สเปนและโปรตุเกสวัฒนธรรมจากสเปนและเม็กซิโกมีอิทธิพลอย่างยิ่งการพัฒนาของฟิลิปปินส์
    วัฒนธรรมเหล่านี้ได้นำรูปแบบดนตรี
    Harana Kundiman และ Rondalla
    ส่วนใหญ่ของเหล่านี้รูปแบบการพัฒนาเป็นเพลงเม็กซิกันและของชนเผ่าระหว่างดนตรีและฟิวชั่นและรูปแบบดั้งเดิมสเปน
    วันนี้วันที่เม็กซิโกอิทธิพลของสเปนและยังคงอยู่ในเพลงฟิลิปปินส์ทันสมัย
    โมเดิร์นเพลงที่นิยมในฟิลิปปินส์ยังคงมีรสชาติสเปนและโปรตุเกส

              ฟิลิปปินส์ศิลปะมีรากฐานมาจากประเพณีพื้นเมืองและโคโลเนียลการนำเข้า
    เช่นเดียวกับวัฒนธรรมมากที่สุดประเทศฟิลิปปินส์มีสไตล์เป็นของตัวเองชอบศิลปะพลาสติกประติมากรรมและภาพวาด
    แต่พวกเขายังมีสไตล์ของตัวเองชอบการเต้นศิลปะการเคลื่อนไหว
    บางส่วนของศิลปินที่มืชื่อเสียงมากที่สุดจากประเทศฟิลิปปินส์
    Fernando
    Amorsolo, David Cortes Medalla, Nunelucio Alvardao,Juan Luna

    แหล่งข้อมูลอ้างอิง

    http://www.oknation.net/blog/jakkrit4/2009/09/28/entry-7
    http://www.eien.in.th/diary/index.php?m=1&id=72

 ช่วยด้วยครับ
นักเรียนที่สร้างบล็อก กรุณาอย่า
คัดลอกข้อมูลจากเว็บอื่นทั้งหมด
ควรนำมาจากหลายๆ เว็บ แล้ววิเคราะห์ สังเคราะห์ และเขียนขึ้นใหม่
หากคัดลอกทั้งหมด จะถูกดำเนินคดี
ตามกฎหมายจากเจ้าของลิขสิทธิ์
มีโทษทั้งจำคุกและปรับในอัตราสูง

ช่วยกันนะครับ 
ไทยกู๊ดวิวจะได้อยู่นานๆ 
ไม่ถูกปิดเสียก่อน

ขอขอบคุณในความร่วมมือครับ

อ่านรายละเอียด

สมาชิกที่ออนไลน์

ขณะนี้มี สมาชิก 0 คน และ ผู้เยี่ยมชม 79 คน กำลังออนไลน์