คำควบกล้ำ

รูปภาพของ Natheetorn

 

     คำควบกล้ำ (อักษรควบ) หมายถึง พยัญชนะสองตัวเขียนเรียงกันอยู่ต้นพยางค์ และใช้สระเดียวกัน เวลาอ่านออกเสียงกล้ำเป็นพยางค์เดียวกัน เสียงวรรณยุกต์ของพยางค์นั้นจะผันเป็นไปตามเสียงพยัญชนะตัวหน้า

พยัญชนะสองตัวเรียงกัน
มี 
ร ล ว ควบกับตัวหน้า
 
ร่วมสระผันในหลักภาษา
เสียงที่ออกมาร่วมฟ้าเดียวกัน
         
     ข้อสังเกตว่าเป็นคำควบกล้ำ
 
1. คำควบกล้ำเวลาสะกดต้องมีพยัญชนะต้นสองตัว โดยจะมี   ล ว รวมอยู่ในพยัญชนะต้น 
    
เช่น      าบ    สะกดว่า      + อา + บ       อ่านว่า       กราบ
  
             แป    สะกดว่า    ป + แอ + ง        อ่านว่า      แปรง
               กาง    สะกดว่า      + อา + ง      อ่านว่า      กลาง
               คาย    สะกดว่า      + อา + ย      อ่านว่า       ควาย
      
         แ    สะกดว่า    ข + แอ + น       อ่านว่า      แขวน

2. เมื่อมีพยัญชนะต้นสองตัวแล้วแต่ต้องไม่อ่านออกเสียง อะกึ่งเสียงที่พยัญชนะต้น
    
เช่น       าด      สะกดว่า      ตล + อา + ด      อ่านว่า     ตะ - หลาด
                สาย    สะกดว่า     + อา + ย         อ่านว่า      สวาย
                สว่าง    สะกดว่า      + อา + ง+    อ่านว่า      สว่าง

3. ต้องไม่ใช่คำที่มี ห นำ
    เช่น       อก     สะกดว่า    + ออ + ก           อ่านว่า      หรอก
                
ลั     สะกดว่า     + อะ + บ           อ่านว่า      หลับ
                แห    สะกดว่า     + แอ+ น            อ่านว่า      แหวน

4. 
ระวังคำที่มีสระอัวเพราะจะไม่ใช่คำที่มี ว ควบกล้ำ
    
เช่น        สวย      สะกดว่า    ส + อัว + ย            อ่านว่า      สวย
                 
ควร      สะกดว่า     ค +ัว +              อ่านว่า       ควร