คำต่าง ๆ ในภาษาของเรา

   
     
     
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
     
     
     
     
 

 

            
       คือ คำที่ใช้เรียกชื่อ บุคคล สัตว์ สิ่งของ สถานที่
คำนามแบ่งออกเป็น ๕ ชนิด ดังนี้
๑. นามทั่วไป
    หรือสามานยนาม
เป็นคำนามที่ไม่ชี้เฉพาะบุคคลใดบุคคลหนึ่ง หรือ สิ่งใดสิ่งหนึ่ง เช่น คน นักเรียน ครู กีฬา
๒. นามชื่อเฉพาะ
    หรือวิสามานยนาม
เป็นชื่อเฉพาะของบุคคล หรือ สถานที่ เช่น อัญชลีพร ตาก ลำปาง
๓. นามบอกลักษณะ
     หรือลักษณนาม
เป็นคำนามบอกลักษณะ เช่น อัน แท่ง ผล ตัว
๔. นามบอกหมวดหมู่
     หรือสมุหนาม
เป็นคำนามบอกหมวดหมู่ หมู่ เหล่า โขลง ฝูง
๕. นามบอกอาการ
    หรืออาการนาม
เป็นคำนามที่เกิดจากคำกริยาหรือคำวิเศษณ์ ที่มีคำว่า การ หรือ ความ นำหน้า เช่น การนอน ความจริง ความดี

 

 

 

 

 

 

             คือคำที่ใช้แทนคำนาม เพื่อไม่ต้องกล่าวคำนามนั้นซ้ำ ๆ คำสรรพนามแบ่งออกเป็น ๗ ชนิด ดังนี้
๑. บรุษสรรพนาม เป็นสรรพนามที่ใช้แทนนามมี ๓ ชนิด ดังนี้
    สรรพนามบุรุษที่ ๑ ใช้เรียกแทนผู้พูด เช่น ข้า ข้าพเจ้า ดิฉัน ฉัน ผม
    สรรพนามบุรุษที่ ๒ ใช้เรียกแทนผู้ฟัง เช่น เธอ ท่าน คุณ
    สรรพนามบุรุษที่ ๓ ใช้เรียกแทนผู้ถูกกล่าวถึง เช่น มัน เขา ท่าน
๒. สรรพนามชี้ระยะ เป็นสรรพนามที่กำหนดให้เรารู้ว่า คน สัตว์ สิ่งของ หรือสถานที่ที่กล่าวถึงนั้นอยู่ในระยะใกล้ไกลเพียงใด เช่น
  นี่ ใช้กับสิ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด
  นั่น ใช้กับสิ่งที่อยู่ห่างออกไป
๓. สรรพนามใช้ถาม ใช้แทนคำนามที่ผู้ถามต้องการคำตอบ ได้แก่ อันไหน สิ่งใด ใคร อะไร เช่น เธอชอบอันไหน คุณเลือกสิ่งใดในตู้นี้
๔. สรรพนามบอกความไม่เจาะจง ใช้แทนคำนามที่กล่าวถึง โดยไม่ต้องการคำตอบ ได้แก่ ใคร อะไร สิ่งใด หรืออาจจะใช้คำซ้ำ เช่น
  ฉันไม่เห็นใครขยันอย่างเขา
  รู้สิ่งใด หร