ความเป็นมาของชนชาติไทย

ความเป็นมาของชนชาติไทย

การเคลื่อนที่ของไทยโบราณ

ถิ่นเดิมของไทยอยู่ในดินเเดนซึ่งปัจจุบันนี้เป็นอาณาเขตของประเทศจีน บริเวณลุ่มเเม่น้ำฮวงโห หรือ เเม่น้ำเหลือง เเละ บริเวณเเม่น้ำยังซีเกียง หรือเเม่น้ำเเยงซีเกียง เมืองสำคัญของชาวไทยในครั้งนั้น คือ ลุง อยู่ทาง เหนือ เเถมต้นเเม่น้ำฮวงโห ใกล้เเนวกำเเพงเมืองจีน เเละ ปา อยู่ทางใต้ เเถบมณฑลเสฉวนปัจจุบัน 

ประมาณ 5 000 ปีที่เเล้ว ชาวจีนซึ่งร่อนเร่อยู่เเถบทะเลเเคสเปียน ได้ย้ายมา ทางทิศตะวันตก เเละเข้ารุกรานบ้านเมืองของชาวไทยซึ่งตั้งหลักเเหล่ง อยู่ก่อน ชาวไทยจึงพากันอพยพถอยร่อนลงมาทางใต้ เข้าเขต มณฑล ยูนนาน (ฮูนหนำ)  ไกวเจา กวางสี กวางตุ้ง ต่างเเยกย้ายกันตั้งบ้านเมือง อยู่เป็นอิสระหลายเมือง ชาวไทยเหล่านี้เรียกตัวเองว่า อ้ายลาว 

การที่ไทยถูกจีนรุกราน ต้องอพยพหลบหนีภัยจากถิ่นเดิมลงมาทางใต้นั้น มิใช่อพยพลงมาคราวเดียวทั้งหมด เเต่อพยพลงมาทีละพวกทีละหมู่ พวกใดทนอยู่กับการเบียดเบียนได้ก็อยู่ต่อที่เดิม พวกที่รักอิสระก็พากัน อพยพ ลงมาทางใต้ พบเเหล่งใดมีความอุดมสมบูรณ์ก็ตั้งถื่นฐาน สร้างบ้านเมืองขึ้นใหม่ 

เส้นทางอพยพของชาวไทยจนเข้ามาอยู่ในคาบสมุทรอินโดจีนปัจจุบัน ชาวไทยอาศัยเเม่น้ำ ๒ สายเป็นสำคัญ คือ เเม่น้ำสาละวิน เเละเเม่น้ำโขง

เส้นทางที่ ๑  พวกที่อพยพไปทางตะวันตกเฉียงใต้ บริเวณลุ่มเเม่น้ำ สาละวิน เเละตั้งภูมิลำเนาอยู่ในประเทศพม่าเดี๋ยวนี้เรียกว่า ไทยใหญ่ หรือ ไทยเงี้ยว หรือ ฉาน พวกที่อพยพไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เเละตั้ง ภูมิลำเนาอยู่ในเเคว้นอัสสัมเดี๋ยวนี้ เรียกว่าไทยอาหม

เส้นทางที่ ๒  พวกที่อพยพไปทางทิศใต้ บริเวณลุ่มเเม่น้ำโขง ผ่านเข้าไป ในดินเเดนสิบสองปันนา สิบสองจุไทย เเละตังเกี๋ย เเละตั้งภูมิลำเนาอยู่ใน ดินเเดนตอนเหนือของประเทศเวียดนามเเละประเทศลาว ปัจจุบันนี้ เรียกว่า ไทยน้อย ต่อมาไทยพวกนี้ได้ยกเข้ามาอยู่ในดินเเดนลานนาไทย ทางตอน เหนือของประเทศไทย ในที่สุดได้ชายเเดนลงมาทางใต้ในบริเวณลุ่มเเม่น้ำ เจ้าพระยาตลอดลงไปในเเหลมมลายู พวกไทยน้อยเป็นบรรพบุรุษของ ชาวไทย (สยาม) ในปัจจุบัน

อ้างอิงจาก http://sp2511.igetweb.com/index.php?mo=3&art=255552

ความเป็นมาของการค้นคว้าถิ่นเดิมของชนชาติไทย
ไทย  (Thai) หมายถึง   คนไทย  และ  คนเชื้อชาติอื่น  ที่เป็นพลเมืองของประเทศไทย
 ไท หรือ ไต  (Tai) หมายถึง กลุ่มชาติพันธุ์  (ethnic group) ที่พูดภาษาตระกูลไทหรือไต  และอาจมีลักษณะของวัฒนธรรมอื่น  ๆ  บางอย่างรวมกัน
            การศึกษาเรื่องถิ่นเดิมของชนชาติไทยเริ่มจากข้อสงสัยของชาวตะวันตก  ที่เห็นผู้คนในดินแดนประเทศไทยประกอบด้วยคนหลายเชื้อชาติ  และมีวัฒนธรรมหลากหลาย  ทั้งยังมีกลุ่มคนที่พูดภาษาตระกูลภาษาไทกระจายอยู่ทั่วไปในอาณาบริเวณอันกว้างใหญ่โด ยรอบ
            การศึกษาเพื่อค้นหาถิ่นเดิมของชนชาติไทยในอดีตได้เริ่มมีมาตั้งแต่สมัยอยุธยา & nbsp; ดังปรากฏหลักฐานในหนังสือ จดหมายเหตุของ ลา ลูเเบร์   ซึ่งเป็นบันทึกของ   ซิมง  เดอ ลา ลูเเบร์  (Simon  de  la  Loubere)ราชทูตจากประเทศฝรั่งเศสสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ ๑๔  ที่เข้ามาเจริญสัมพันธไมตรีกับไทยสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช  ระหว่าง  พ.ศ.  ๒๒๒๙ –  ๑๑๒๑   ได้กล่าวถึงความเป็นมาของชนชาติไทยว่า   ปฐมบรมกษัตริย์ของชาวสยามนั้นทรงพระนามว่า   พระปฐมสุริยเทพนรไทยสุวรรณบพิตร พระมหานครแห่งแรกที่เสด็จขึ้นเถลิงถวัลย์ราชสมบัตินั้นชื่อว่าไชยบุรีมหานคร  เมื่อประมาณ พ.ศ.  ๑๓๐๐  บันทึกของ  ลา  ลูเเบร์   ยังได้กล่าวถึงการสืบราชสมบัติและการตั้งราชวงศ์ของพระมหากษัตริย์ไทยตั้งแต่  พ.ศ. ๑๗๓๑  เป็นต้นมา             ;    ส่วนเรื่องราวของชนชาติไทยก่อน  พ.ศ.  ๑๓๐๐  นั้น  ลา  ลูเเบร์  ไม่ได้เอ่ยถึง
ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น   พระมหากษัตริย์และเจ้านายชั้นสูงของไทยพยายามที่จะฟื้นฟูศิลปวิทยาที่เคยรุ่งเรืองเม ื่อครั้งสมัยอยุธยา   จึงมีการชำระพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาขึ้นใหม่   และต่อมาก็มีผลงานพงศาวดารไทยสมัยรันตโกสินทร์ขึ้นมาอีกหลายเล่ม
ตั้งเเต่สมัยรัชกาลที่  ๑  เป็นต้นมา   ชาวยุโรปโดยเฉพาะอังกฤษและฝรั่งเศสได้เริ่มขยายอิทธิพลเข้ามาในเอเชียตะวันออกเฉียงใ ต้ของจีน   จึงสนใจที่จะศึกษาเรื่องราวของชนชาติต่าง ๆ   ที่อยู่ในบริเวณนี้เพื่อใช้เป็นข้อมูลในการขยายอำนาจเข้าครอบครองดินแดนของประเทศต่า ง ๆ  ตามแนวทางลัทธิจักรวรรดินิยมการขยายอิทธิพลดังกล่าว   ทำให้พระมหากษัตริย์และเจ้านายไทยเห็นความจำเป็นที่จะต้องศึกษาเรื่องราวของชนชาติไท ยย้อนหลังไปในอดีต  เพื่อแสดงให้ชาติตะวันตกเห็นว่าชาติไทยเป็นชาติที่เจริญรุ่งเรืองมานานแล้วไม่ใช่เป็ นชาติป่าเถื่อนอย่างที่ชาวตะวันตกเข้าใจ  ดังจะเห็นได้จากในสมัยรัชกาลที่ 3  เจ้าฟ้ามงกุฏ    (รัชกาลที่ 4 เมื่อครั้งทรงอยู่ในสมณเพศ  ก่อนเสวยราชย์)  ทรงค้นพบศิลาจารึกสมัยสุโขทัยหลักหนึ่ง   และทรงพยายาม
อ่านข้อความที่จารึกไว้  ศิลาจารึกหลักนี้นับเป็นจารึกหลักที่  ๑  เรียกว่า    ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำเเหงมหาราช
 ในสมัยรัชกาลที่   ๕   ประเทศตะวันตกได้ขยายอำนาจตามลัทธิจักรวรรดินิยมในเอเชียเเละดินแดนต่าง ๆ  ทั่วโลก  โดยเฉพาะฝรั่งเศสได้คุกคามอำนาจอธิปไตยของไทยอย่างรุนแรง  ทำให้พระมหากษัตริย์ของไทยเจ้านายไทย  และผู้สนใจศึกษาประวัติศาสตร์ไทยทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศ  สนใจศึกษาประวัติความเป็นมาของชนชาติไทยอย่างกว้างขวาง  และนำวิธีการศึกษาแบบตะวันตกมาใช้
อย่างไรก็ตามปัจจุบันยังไม่มีข้อสรุปที่แน่นอนว่าถิ่นเดิมของชนชาติไทยอยู่ที่ไหนแน่   แต่มีแนวคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่  ๕   แนวคิด  ได้แก่
๑.แนวคิดถิ่นเดิมของชนชาติไทยอยู่ในบริเวณตอนกลางของจีน
๒.แนวคิดชนชาติไทยเป็นเชื้อสายมองโกลถิ่นเดิมอยู่แถบภูเขาอัลไต
๓.แนวคิดถิ่นเดิมของชนชาติไทยอยู่ในบริเวณตอนใต้ของจีน
๔.แนวคิดถิ่นเดิมของชนชาติไทยอยู่ในคาบสมุทรมลายูและหมู่เกาะอินโดนีเซีย