ยุคราชวงศ์จิ้น

ราชวงศ์จิ้นตะวันออก [ค.ศ. 317-420]

ราชวงศ์จิ้นตะวันออกก่อตั้งขึ้นหลังจากการอพยพหนีสงครามจากทางภาคเหนือโยกย้ายราชธานีของเหล่าข้าราชสำนักจิ้นลงสู่ภาคใต้ ภายหลังการล่มสลายของราชวงศ์จิ้นตะวันตก โดยที่บุคค,ชั้นสูง ขุนนางผู้ใหญ่ และเหล่าคหบดีใหญ่ทางภาคใต้ของจีนได้ทำการยก ซือหม่าลุ่ยขึ้นเป็นฮ่องเต้แห่งราชวงศ์จิ้นตะวันออก โดยตั้งเมืองหลวงอยู่ที่เมืองเจี้ยนคังหรือเจียงหนัน (นานกิง) ซึ่งแม้ว่าจะยังคงนับเนื่องเป็นราชวงศ์หนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์โบราณของจีน แต่แท้จริงแล้ว ขอบข่ายอำนาจการปกครองเพียงสามารถครอบคลุมดินแดนทางตอนใต้ของลำน้ำฉางเจียงเท่านั้น ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ บ้านเมืองทางตอนเหนือระส่ำระสายไปด้วยไฟสงครามการแย่งชิงของแว่นแคว้นต่าง ๆ ภายใต้การนำของกลุ่มชนเผ่าจากนอกด่าน รวมทั้งชาวฮั่นเอง สถานการณ์ความแตกแยกนี้ ยังคงดำเนินไปท่ามกลางการผลุดขึ้นและล่มสลายลงของราชวงศ์จิ้นตะวันออก จวบจนถึงยุคแห่งการตั้งประจันของราชวงศ์เหนือใต้ ซึ่งกินเวลากว่า 300 ปี
แต่ในช่วงนั้นประมุขของชนเผ่าต่างๆ ทางภาคเหนือได้สร้างประเทศขึ้นมากมายในระยะเวลา 130 ปี ถ้ารวมไปถึงแค้วนเฉิงฮั่นที่อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจีนแล้ว ทางเหนือมีทั้งหมด 16 แคว้น ในช่วงนี้ประชาชนจากชนเผ่าต่างๆ กลมกลืนอยู่ด้วยกัน จึงเป็นยุครวมชนเผ่าครั้งใหญ่ครั้งแรกที่ปรากฏในประวัติศาสตร์จีน

วัฒนธรรมสมัยสามก๊กและสมัยราชวงศ์จิ้น
เนื่องจากราชวงศ์จิ้นตะวันออกย้ายเมืองหลวงมายังเจี้ยนคัง (เจียงหนัน) ทางตอนใต้ เปิดโอกาสให้บรรดานักปราชญ์ผู้มีความรู้จำนวนมากเดินทางอพยพมาด้วย ทำให้เกิดปฏิสัมพันธ์กับคนทางใต้มากขึ้น เกิดการหลอมรวมทางวัฒนธรรมและสังคมประเพณี รวมทั้งงานฝีมือของทางเหนือและใต้ก็มีการผสมผสานกลมกลืนกัน ทำให้งานฝีมือในยุคจิ้นตะวันออกมีความก้าวหน้าก้าวใหญ่ นอกจากนี้ นับแต่ราชวงศ์วุ่ย ของโจโฉจากยุคสามก๊กเป็นต้นมา ประเทศจีนได้มีวิวัฒนาการด้านตัวอักษรอย่างก้าวกระโดด เมื่อถึงยุคจิ้นตะวันออก จึงกำเนิดปราชญ์ กวีและนักเขียนพู่กันจีนที่มีชื่อมากมาย อาทิ หวังซีจือ เซี่ยหลิงยุ่นว์ เถาหยวนหมิง เป็นต้น ได้มีการปฏิรูปรูปแบบการเขียนกาพย์กลอนครั้งใหญ่ วางรากฐานให้กับการวิวัฒนาการสู่ยุคทองของวรรณคดีจีนในสมัยราชวงศ์สุยและถังในเวลาต่อมา

ก่อนหน้านี้เราได้รู้จักกับอักษรเจี๋ยกู่เหวินกันมาแล้ว แต่ทำไมตัวอักษรจีนที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้จึงไม่เหมือนกับตัวอักษรเจี๋ยกู่เหวินเลย ? สาเหตุมาจากตัวอักษรจีนได้รับการปฏิรูป และพัฒนามาแล้วหลายครั้ง อันเนื่องมาจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคม กล่าวโดยร่วมมีการปฏิรูปอักษรจีนมาแล้ว 7 ครั้งด้วยกัน


- ตัวอักษรเจี๋ยกู่เหวิน เป็นตัวอักษรที่มีการสลักเอาไว้บนกระดูกสัตว์และกระดองเต่า (สมัยราชวงศ์เซี่ยและซาง)
- ตัวอักษรโลหะ เป็นตัวอักษรจีนที่หลอมบนเครื่องใช้โลหะ (สมัยราชวงศ์โจวตะวันตก)
- ตัวอักษรจ้วนซู เป็นตัวอักษรจีนที่เน้นความสวยงาม แต่มีความยุ่งยากในการเขียน (สมัยราชวงศ์โจวตะวันออก ราชวงศ์จิ๋น และราชวงศ์ฮั่น)
- ตัวอักษรลี่ซู เป็นตัวอักษรจีนที่ดัดแปลงมาจากตัวอักษรจ้วนซู (สมัยราชวงศ์ฉินและฮั่น)
- ตัวอักษรเฉ่าซู (ตัวหวัด) เป็นตัวอักษรที่อ่านยาก (สมัยราชวงศ์จิ้น และสมัยหนันเป่ยเฉา)
- ตัวอักษรสิงซู เป็นตัวอักษรจีนที่สวยงาม เขียนง่าย และอ่านเข้าใจง่าย (สมัยราชวงศ์จิ้น และสมัยหนันเป่ยเฉา)
- ตัวอักษรไข่ซู เป็นตัวอักษรจีนที่บรรจงที่สุด (สมัยราชวงศ์ซุย และราชวงศ์ถัง)

   

 

แหล่งอ้างอิง http://www.thaisamkok.com/china-dynasty-12.shtml http://www.thaisamkok.com/china-dynasty-13.shtml

สร้างโดย: 
น.ส.มนัสชนก และ นางพีรทิพย์ สุคันธเมศวร์

มหาวิทยาลัยศรีปทุม ผู้ใหญ่ใจดี
 
 

 ช่วยด้วยครับ
นักเรียนที่สร้างบล็อก กรุณาอย่า
คัดลอกข้อมูลจากเว็บอื่นทั้งหมด
ควรนำมาจากหลายๆ เว็บ แล้ววิเคราะห์ สังเคราะห์ และเขียนขึ้นใหม่
หากคัดลอกทั้งหมด จะถูกดำเนินคดี
ตามกฎหมายจากเจ้าของลิขสิทธิ์
มีโทษทั้งจำคุกและปรับในอัตราสูง

ช่วยกันนะครับ 
ไทยกู๊ดวิวจะได้อยู่นานๆ 
ไม่ถูกปิดเสียก่อน

ขอขอบคุณในความร่วมมือครับ

อ่านรายละเอียด

ด่วน...... ขณะนี้
พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2558 
มีผลบังคับใช้แล้ว 
ขอให้นักเรียนและคุณครูที่ใช้งาน
เว็บ thaigoodview ในการส่งการบ้าน
ระมัดระวังการละเมิดลิขสิทธิ์ด้วย
อ่านรายละเอียดที่นี่ครับ

 

สมาชิกที่ออนไลน์

ขณะนี้มี สมาชิก 0 คน และ ผู้เยี่ยมชม 90 คน กำลังออนไลน์